10 oktober 2019

Blauwgele ara’s

We zijn al om 4:30 wakker, terwijl we pas om 5:00 uur eruit hoeven. Allebei liggen we een beetje te malen hoe het na zaterdag moet, als we Napo verlaten hebben en volgens het programma weer op weg gaan naar Quito. De wegen in de Highlands zijn geblokkeerd, onze gids Delfin verlaat zaterdag ook Napo en gaat naar huis in de buurt van Banos. Hij heeft nog geen idee hoe hij daar moet komen en verwacht dat hij in Coca zal moeten blijven.

We overleggen met het thuisfront, met AtuuTravel, met de annuleringsverzekeringsmaatschappij en met elkaar. Er zijn allerlei opties, we hebben nog geen definitieve antwoorden en trouwens, we moeten nodig lekker aan de slag in Napo. Op het programma vandaag staan de zgn. clay licks, plekken waar vogels mineralen komen verzamelen om hun spijsvertering op orde te houden. Ze komen alleen naar die plekken als het droog is. Wij zitten om 5:15 aan het ontbijt en dan breekt een gigantische regen los! Drie uur later regent het nog, alle reden om het programma aan te passen.

Als het droog is, gaan we wandelen en dan in de middag met de kano het moeras verkennen. Dat is het plan, maar pas om half elf gaat de regen over in een lichte miezer. Wandelen zit er nog niet in, veel te glad, veel te veel modder. Eerst maar met de kano dan. Het is weer een mooie tocht waarbij twee Blauwgele ara’s de show stelen.

Kreekje is een vijver geworden

Na de lunch gaan we weer de kano in om bij een andere trail te komen. Alle activiteiten beginnen en eindigen hier met een kano. Er is geen weg, er is geen pad waarlangs je bij de lodge kunt komen. De vogels zijn aan hun siësta bezig, er valt weinig te spotten. Dan stappen we maar over op andere beestjes. De zon begint weer een beetje door te komen en dat hebben de koudbloedigen onder de Amazonebewoners ook door; ze liggen lekker op bladeren te zonnen. En we zien weer veel verbazingwekkend gebouwde insecten. Kennelijk heeft de vorm van al die beestjes overlevingswaarde, maar bizar blijft het wel. En dan stopt de wandeling plotseling. Daar waar eerst een klein kreekje was heeft de regen van vandaag een vijver gecreëerd waar we niet meer doorheen kunnen.

Terug dan maar. Dat levert nog een prachtige ontmoeting op met doodshoofdaapjes. Een van de kleintjes vangt een groot, op een blad lijkend, insect en gaat dat voor onze neus lekker zitten oppeuzelen. Alleen de vleugels lust ie niet, die worden in het water gedropt.

Als we terug bij de lodge zijn vragen we Delfin of hij vanavond met ons in het donker nog eens op zoek wil gaan naar bizarre schepselen van de nacht. Geen probleem, om 18:30 staat hij klaar. En de bizarre schepselen van de nacht ook, we zien o.a. een Paka (dat is meteen ook de huiskamervraag!).

Morgen gaan we een nieuwe poging doen om de clay licks te bereiken. U gaat het horen.