We zijn thuis!

Posted on by
4

15 oktober 2019

Vanmorgen, stipt op tijd, staat Danny voor de poort van wat je gerust de ‘compound Quinta Natura Hotel’ mag noemen. Het hotel en de bijbehorende tuin en zwembad zijn omgeven door een manshoge muur met aan de noordkant en de zuidkant een poort waardoorheen ook auto’s binnen gelaten kunnen worden.

Als Danny arriveert ben ik net terug met de hoteleigenaar van een rit naar Quito. Zoals gezegd, hij accepteert alleen maar cash geld en de rekening van het hotel is zo hoog dat wij dat niet cash in onze beurs hebben. De ATM waar we naar toe rijden bevindt zich in Quito stad (het hotel is in de wijk Checa gelegen) en halverwege de rit belt Pure op de telefoon van de eigenaar. Hij geeft hem aan mij door en ik kan in het Nederlands met het reisbureau praten. ‘Of alles naar wens is’, ‘of we hun email gezien hebben’ en dan zeg ik dat ik met de eigenaar op weg ben naar een ATM.

Nou, dat is niet de bedoeling. Of ik de eigenaar even de telefoon terug wil geven. Er volgt wat in, voor mij niet te begrijpen Spaans, de eigenaar zet de auto aan de kant en vraagt óf ik óf de agency de rekening wil betalen. Mijn voorkeur gaat uit naar het reisbureau, zeg ik. Hij draait de auto om en we gaan subiet terug naar het hotel. Daar maakt hij onmiddellijk een foto van de factuur en stuurt die op naar Pure.

En dat is het moment dat Danny arriveert. De eigenaar opent de ‘south gate’ voor hem, laat hem de auto op het gras parkeren en hangt onmiddellijk een hangslot op het hek. We kunnen niet weg zonder te betalen. Danny heeft Pure aan de lijn en die vraagt om de eigenaar te spreken. Maar die wil niet, loopt boos weg en zegt in mijn beleving in het Spaans iets in de trant van ‘ze kunnen dood vallen’. Maar goed de poort zit op slot, we kunnen niet weg! Danny belt weer Pure, kennelijk hebben ze daar de factuur ontvangen, maar die deugt niet volgens hen. Opnieuw, in mijn beleving kan dat kloppen. Voor een tweepersoons kamer rekent de eigenaar 120 dollar, op booking is de duurste tweepersoons kamer 61 dollar. Het riekt naar een slaatje slaan uit de turbulente situatie!

Alles goed en wel, we kunnen niets. De eigenaar is inmiddels op weg naar het vliegveld om nieuwe gasten op te halen. Danny is in voortdurend overleg met Pure. Hij baalt daarvan, hij is nu een soort go-between tussen reisbureau en eigenaar; dáár is hij niet voor aangenomen! Maar dan, na een kleine drie kwartier komt de vrouw van de eigenaar met de sleutels van de poort. Wat er in de tussentijd is gebeurd is ons een raadsel, maar de poort gaat open en we kunnen eindelijk op weg naar het vliegveld.

De rit verloopt voorspoedig, we checken in, we boarden, we landen in Panama City, we vertrekken twee uur later en om 12:00 uur Nederlandse tijd landen op Schiphol. De vakantie zit er definitief op. En dit blog dus ook.

Misschien hoort u weer van ons bij een volgende reis!

Paul!

Posted on by
2

14 oktober 2019

Toch nog even dit!

Vanmorgen komt de uitbater van Quinta Natura Hotel ons vragen of we de rekening aan hem willen betalen, terwijl we net een mailtje van Pure binnenkrijgen dat zij de rekening betalen. Dus dat melden we, maar hij wil geen betalingen van een reisagent want dat duurt altijd minstens 14 dagen voor het er is. Bovendien is Pure boos op hem omdat hij klanten van andere hotels weg pikt. Hoezo, vragen wij?

Hij weet het ook niet, maar een dame belde hem zaterdag op of hij op het vliegveld Paul wilde ophalen. Dus toen wij geen Danny zagen, en iemand ‘Paul, Paul’ roepend op ons af kwam, waren de dolblij dat we weg konden. Waarom Danny er niet was, of iemand van het door Pure geboekte ‘Birding Hotel’, we hadden geen idee. Door de moeilijkheden om het hotel te bereiken dachten we de verklaring was dat Birding Hotel niet door de blokkades kon komen en iemand anders ingeschakeld had.

Vandaag is de situatie in Ecuador razendsnel aan het veranderen. Vanmorgen heeft de uitbater al weer boodschappen gedaan en is hij al weer drie keer op en neer naar het vliegveld geweest om mensen op te halen die daar twee nachten hebben vast gezeten en op de vloer hebben geslapen. Onder hen ook een Nederlands stel waarvan de man Paul heet. Zij zouden zaterdag arriveren, maar hadden wat vertraging! Zij spreken geen Spaans en hadden een Belgische dame die wel Spaans spreekt gevraagd om het hotel te bellen of iemand hen kon komen ophalen; er reden zaterdag geen taxi’s en bussen, het was onmogelijk om het hotel te bereiken.

Dus op de ‘Paul’ roepende uitbater op het vliegveld heeft de verkeerde Paul gereageerd. Maar die Paul is wel dolblij dat hij geen twee nachten op het vliegveld heeft hoeven bivakkeren!

Nog een uurtje, en gaan we naar het vliegveld. Als we thuis zijn, hoort u dat!

P.S. Christel, als je dit leest, wil jij dan Pure op de hoogte brengen van dit curieuze misverstand?

Update!

Posted on by
3

Van het thuisfront hebben we gehoord dat we onze volgers op de hoogte moeten houden. We mogen jullie niet in het ongewisse laten.

Welnu, we hebben een enorm druk Whatsapp-verkeer, mailverkeer, telefoonverkeer. Het korte verhaal is dat dit geen concrete nieuwe vertrektijd oplevert die ook gerealiseerd kan worden. Het is dus niet zeker dat we vanmiddag kunnen vertrekken. Wanneer wel ….???????????

Het iets langere verhaal is dat AtuuTravel van alles probeert om meer duidelijkheid te krijgen en ons concrete handvatten te geven over wat we moeten doen. PureEcuador heeft mondeling contact met ons gehad over de situatie en zal vandaag weer proberen contact te krijgen met KLM over de vluchten naar Quito en Guayaquil.

Telefonisch contact met BZ levert niet veel op, zij kunnen niets voor ons doen op dit moment. Op het moment van schrijven is het hier 7:00 uur, dus iedereen moet nog ontwaken.

De uitbater van het hotel vertelde gisterenavond dat zo’n beetje alle wegen in de omgeving geblokkeerd zijn en dat hij niet wist hoe hij vandaag bij het vliegveld moest komen. Overigens lijkt dat vliegveld al weer een gepasseerd station omdat KLM de vlucht gecancelled lijkt te hebben. Dan hebben we morgen weer een nieuwe kans.

In Utrecht is Wout erg druk om alle informatie van KLM en andere vliegmaatschappijen te onderzoeken en heeft voortdurend contact met ons over alternatieve vluchten. Hij heeft inmiddels een omboeking geregeld via Panama die morgen vanuit Quito vertrekt en dan op dinsdag rond het middaguur in Amsterdam landt. Mocht het vliegveld niet bereikbaar zijn, dan kan die vlucht weer kosteloos omgeboekt worden naar een ander tijdstip.

Zoals gezegd, het thuisfront vindt dat we de volgers op de hoogte moeten houden en dat doen we dan ook. U hoort dus weer van ons!

Situation is getting worse,

Posted on by
4

12 oktober 2019

So we advice you to go home! Dat is het bericht dat we om half twaalf ontvangen van het reisbureau Pure! Cristalclear, einde vakantie Ecuador.

Vaarwel Napo

Toch nog even iets over vandaag, dat geeft ook een impressie van wat er in het land gaande is. Om 8:30 vertrekken we in absolute rust in de peddelkano’s vanuit Napo Wildlife Center. Deze plek komt aardig overeen met het beeld dat ik heb van de hemel! En het maakt meteen een einde aan het misverstand dat je in de hemel alleen maar zoete rijst eet van gouden bordjes met gouden lepeltjes. Ze hebben er gewoon bijzonder lekker en gevarieerd eten!

Daarna met de speedboat richting Coca. Op de pier ontvangen we direct na aankomst het bericht van Pure zoals dat hierboven staat. We kunnen snel door de check-in en nemen plaats in de vertrekhal. Na een paar minuten worden we door een veiligheidsbeambte gemaand  in de hoek van de hal te gaan zitten, we zijn nu zichtbaar vanaf straat en dat is geen veilige situatie. Er lopen militairen over de landingsbaan.

De vlucht van Coca naar Quito verloopt vlekkeloos. In Quito is Danny niet aanwezig, wel is er de eigenaar van het hotel waar we ondergebracht worden. We willen nog even naar de KLM-desk op de derde etage voor informatie over het omboeken van de vlucht. De etages zijn afgesloten wegens veiligheidsrisico’s!

Kruip-door-sluip-door

Dan gaan we naar het hotel, normaal gesproken een ritje van 12 minuten over de grote weg. Die is echter geblokkeerd, dus we volgen allerlei sluiproutes. En op een van die sluiproutes worden we staande gehouden door een groep demonstranten, ‘no passeran’. Omdraaien en nieuwe sluiproutes zoeken, we rijden over keienwegen, onverharde wegen en moeten nog drie keer delen van barricades opruimen om er langs te kunnen. Na ruim drie kwartier komen we bij het hotel, een oase van rust!

No passeran!

We overleggen met AtuuTravel, we krijgen een telefoonnummer van de KLM-desk in Quito. We hebben precies 18 minuten voordat om 17:00 de desk sluit. We hangen twee minuten in de wacht en dan is er hulp. We kunnen morgen om 16:00 vanuit Quito met de KLM mee naar Amsterdam, als we althans het vliegveld bereiken. En dat voor ruim 630 dollar extra per persoon!

Roadblock, gelukkig nog niet brandend

Even later belt Pure, we kunnen in het Nederlands converseren, de eigenaar is Nederlands! Hij meldt dat er vanaf vanmiddag 3 uur een algemeen straatverbod is ingegaan geldend voor Quito, de valleien en het vliegveld, niemand mag zich op straat vertonen. Geen idee hoe lang dat verbod gaat duren, zegt hij, maar het is onverstandig om morgen heel vroeg naar het vliegveld te gaan. Vandaag heeft de KLM Quito namelijk links laten liggen en is er niet geland. Als dat morgen ook weer zo is, zitten we de hele dag op het vliegveld en is het nog maar de vraag of we dan in de middag weer terug kunnen naar het hotel. Overnachten op het vliegveld lijkt ons niks!

Pure neemt morgenochtend contact met ons op of het waarschijnlijk is dat KLM gaat landen op Quito en of het voor ons zinvol is om naar het vliegveld te gaan. Tja, we wachten af!

U gaat niet meer via dit blog horen hoe alles afloopt. Het blog loopt namelijk hier af, weliswaar op een totaal andere manier dan we gedacht hebben, maar de dagen dat we in Ecuador hebben gereisd waren prachtig (en onvergetelijk). Wie weet tot een volgende reis!

Likken ze wel of likken ze niet!

Posted on by
2

11 oktober 2019

Vogels zitten te wachten om te gaan likken

Het is een beetje mistig, maar in de loop van de dag trekt dat op en we eindigen in prachtig zonnig weer. Maar ik ben nu wel een beetje uitgewoond!

Om 5 uur wordt op de deur geklopt, we zijn weer erg vroeg want vandaag moet er ‘klei gelikt’ worden. Er zijn door het Añanguvolk in hun leefgebied zo’n honderdtal plekken gevonden waar parkieten en ara’s klei komen likken. Die klei bevat mineralen die de vogels met hun normale dagelijkse dieet niet binnen krijgen. Minstens één keer per week moeten ze dus ‘likken’. Als het regent slaan ze dagje over, als er predatoren in de buurt zijn hebben ze een probleem. Bij de eerste plek waar vandaag met de boot naar toe gaan zitten twee Wegbuizerds parmantig in een boom. Wat hoger op de helling hebben zich honderden papegaaien en parkieten verzameld, het is een kabaal van jewelste. Maar is geen vogel die het lef heeft om naar beneden te komen naar de likplaats. Voor de buizerds hoeven ze niet bang te zijn, want die kunnen een parkiet niet de baas. Kennelijk is nog iets anders aanwezig wat wij niet zien, mogelijk een slang. Hoe dan ook, we wachten geduldig tot er iets gaat gebeuren, maar na een uurtje vindt Delfin het welletjes. We gaan naar likplaats 2!

Beminde gelovigen bij likplaats 2

Dat is wandeling van ongeveer 20 minuten het oerwoud over een betonnen pad. De aanleg daarvan moet enorm veel moeite gekost hebben, dat doe je alleen als het naar iets heel bijzonders leidt. Nou, bijzonder is het wel, een beetje maf ook wel. De likplaats is ongeveer 50m2 (net zo groot als onze tuin thuis), in de tuin van de buren staat dan een soort tribune met banken waar de toeristen plaats kunnen nemen. Aan het eind van de likplaats, tegenover de tribune, is een kleine holte, een soort tabernakel. De beminde gelovigen zitten op parkieten te wachten! Na een uur beginnen dicht in de buurt ara’s te schreeuwen; zou het dan toch gaan gebeuren? Nou vergeet het maar, ongeveer tegelijkertijd begint het een beetje te miezeren. Geen klei likken vandaag!

We stappen weer in de boot en gaan op bezoek bij de Añangu gemeenschap zelf. Van de gemeenschap zijn alleen de vrouwen en kinderen aanwezig. We worden onthaald op zang en dans, en we moeten daar zelf ook aan deelnemen! We krijgen een rondleiding en uitleg over de opbouw van een traditioneel huis, we drinken thee van bladeren van een onbestemde boomsoort en niet gefermenteerd sap van de yuca (gefermenteerd is alleen voor feesten). We worden door een paar andere dames uitgenodigd om wat snacks van de bbq te eten, stukjes bakbanaan en de larven van de Rode palmkever. Die laatste zijn verrassend lekker! Dan door naar het winkeltje dat opgezet is door de vrouwen van de gemeenschap, we kopen wat spulletjes en dan weer de boot in op weg naar de zgn. welkomstplaats van Napo, direct gelegen aan de Naporivier en de kreek die peddelend afgelegd moet worden.

Traditioneel huis Añangu

Daar staat onze lunch al te wachten. Even bollebuiken en dan weer anderhalf uur peddelen naar de lodge. Daar lopen onze telefoons meteen vol met berichten van het thuisfront, de WiFi werkt prima. En we hebben overleg met de reisorganisatie over hoe verder. Het ziet er niet goed uit, de blokkades lijken niet af te nemen, integendeel. Morgen worden we in Coca opgehaald van het vliegveld door Danny. Als de programma onderdelen aan de kust ook niet door kunnen gaan, dan zit er misschien niets anders op dan naar huis gaan.

U hoort het wel.

Van de regen in de drup|

Posted on by
1

10 oktober 2019

Blauwgele ara’s

We zijn al om 4:30 wakker, terwijl we pas om 5:00 uur eruit hoeven. Allebei liggen we een beetje te malen hoe het na zaterdag moet, als we Napo verlaten hebben en volgens het programma weer op weg gaan naar Quito. De wegen in de Highlands zijn geblokkeerd, onze gids Delfin verlaat zaterdag ook Napo en gaat naar huis in de buurt van Banos. Hij heeft nog geen idee hoe hij daar moet komen en verwacht dat hij in Coca zal moeten blijven.

We overleggen met het thuisfront, met AtuuTravel, met de annuleringsverzekeringsmaatschappij en met elkaar. Er zijn allerlei opties, we hebben nog geen definitieve antwoorden en trouwens, we moeten nodig lekker aan de slag in Napo. Op het programma vandaag staan de zgn. clay licks, plekken waar vogels mineralen komen verzamelen om hun spijsvertering op orde te houden. Ze komen alleen naar die plekken als het droog is. Wij zitten om 5:15 aan het ontbijt en dan breekt een gigantische regen los! Drie uur later regent het nog, alle reden om het programma aan te passen.

Als het droog is, gaan we wandelen en dan in de middag met de kano het moeras verkennen. Dat is het plan, maar pas om half elf gaat de regen over in een lichte miezer. Wandelen zit er nog niet in, veel te glad, veel te veel modder. Eerst maar met de kano dan. Het is weer een mooie tocht waarbij twee Blauwgele ara’s de show stelen.

Kreekje is een vijver geworden

Na de lunch gaan we weer de kano in om bij een andere trail te komen. Alle activiteiten beginnen en eindigen hier met een kano. Er is geen weg, er is geen pad waarlangs je bij de lodge kunt komen. De vogels zijn aan hun siësta bezig, er valt weinig te spotten. Dan stappen we maar over op andere beestjes. De zon begint weer een beetje door te komen en dat hebben de koudbloedigen onder de Amazonebewoners ook door; ze liggen lekker op bladeren te zonnen. En we zien weer veel verbazingwekkend gebouwde insecten. Kennelijk heeft de vorm van al die beestjes overlevingswaarde, maar bizar blijft het wel. En dan stopt de wandeling plotseling. Daar waar eerst een klein kreekje was heeft de regen van vandaag een vijver gecreëerd waar we niet meer doorheen kunnen.

Terug dan maar. Dat levert nog een prachtige ontmoeting op met doodshoofdaapjes. Een van de kleintjes vangt een groot, op een blad lijkend, insect en gaat dat voor onze neus lekker zitten oppeuzelen. Alleen de vleugels lust ie niet, die worden in het water gedropt.

Als we terug bij de lodge zijn vragen we Delfin of hij vanavond met ons in het donker nog eens op zoek wil gaan naar bizarre schepselen van de nacht. Geen probleem, om 18:30 staat hij klaar. En de bizarre schepselen van de nacht ook, we zien o.a. een Paka (dat is meteen ook de huiskamervraag!).

Morgen gaan we een nieuwe poging doen om de clay licks te bereiken. U gaat het horen.

In en boven de jungle!

Posted on by
4

9 oktober 2019

Napo ecolodge

Om 6:00 uur is er het ‘wake-up’ klopje op de deur. Douchen, ontbijten, spullen pakken voor de wandeling en om 6:50 zitten we in de kano. Ruim vier uur later zijn we terug, fantastisch!

Het is prachtig zonnig, maar zo gauw je onder het dichte bladerdak van de jungle komt, wordt het licht minder. Niet dat het donker is, maar om te fotograferen moet je toch naar 1600 ISO. En dat fotograferen en filmen kunnen we niet laten. Tientallen soorten passeren weer de revue, van paddenstoel tot Reuzenotter, van sporen van Jaguar en

Gekraagde baardkoekoek

Pekari’s tot de Gekraagde baardkoekoek. Twee hoogtepuntjes:

  1. Een territoriale confrontatie tussen Wolapen en Slingerapen. Al enige tijd horen we tijdens de wandeling op wat grotere afstand een behoorlijk kabaal. We duiken van het officiële pad af en struinen nu door de echte (natte) wildernis. Boven ons zit een grote groep Slingerapen die niets van ons moet hebben. Af en toe hangen ze stil aan hun staart naar beneden en kijken ons indringend aan. Dat helpt niet echt, we blijven observeren. Dan wordt de intimidatie wat grover, grote takken worden afgebroken en naar beneden gegooid en landen met veel kabaal op de oerwoudvloer. We geven geen krimp! Nou, denken de slingeraars, dan gaan we maar verder waar we mee bezig waren. En ze slingeren zich met de grote groep door de boomtoppen richting de wolapen. Die hebben al met luid geschreeuw duidelijk gemaakt dat ze niet op die rare slingeraars zitten te wachten. De groep wolapen is duidelijk kleiner in aantal, maar ze kunnen behoorlijk hard tekeer gaan. Recht voor onze neus, hoog in de boom, komen ze elkaar tegen. Je weet niet wat je hoort! Schreeuwen, rennen, omhoog en omlaag, wie van ons is hier de baas? Dat wordt snel duidelijk, onder het schreeuwen van nog wat scheldwoorden trekken de slingeraars zich terug. De wolapen zijn weliswaar in ondertal, maar groter en fysiek sterker. Prachtig om dit te zien, alsof je in een BBC-documentaire zit!
  2. Welkomsceremonieel van Reuzenotters. Het laatste stuk van de wandeling gaan we weer in de kano. Als we bijna bij de lodge zijn horen we hetzelfde gesnuif en geplons als gisteren. Een familie van 6 of 7 otters heet ons welkom terug. Af en toe komen ze met enkelen tegelijk met de kop boven water, hun scherpe tanden duidelijk zichtbaar. Een geweldige display, met op de achtergrond nog een groepje schildpadden.

Het heeft heel even geregend

Om 16:00 begint de tweede excursie van de dag. We bezoeken het ‘vogelplatform’, een constructie van 36 meter hoog, verankerd aan een Kapokboom die nog en paar meter hoger is. We zijn nog niet boven of we worden begroet door een Roodkraagvruchtenkraai. Delfin is op deze tocht gewapend met een verrekijker en een telescoop. Hij speurt de boomtoppen af en richt dan de telescoop; we zien prachtige vogels. OK, een paar dan: Grote geelkopgier, Dubbelbandarassari, Blauwgele ara’s, Groene oropendola en nog veel meer. We blijven tot en met de zonsondergang en gaan dan weer terug naar de junglevloer. Hoe meer trappen we naar beneden lopen, hoe donkerder het wordt. Beneden gaan de zaklampen en hoofdlampen aan en op die manier speuren op de terugweg naar nachtelijk dierlijk leven. Fantastische beesten zien we, speciaal voor Anne voeg ik enkele creepy animals toe aan de fotogalerij!

Morgen gaan we de hele dag op stap. U hoort wel of het wat wordt.

Van onrust naar zalige rust!

Posted on by
4

8 oktober 2019

Onrust in Coca

We hebben om 6:30 uur een ‘uitgekleed’ ontbijt, we moeten namelijk om 7 uur op weg naar het vliegveld. ‘Uitgekleed’ betekent: yoghurt, cereals, fruit, koffie, toast en jam. Geen eieren helaas, zegt de dienstdoende dame. Daar kan ik mee leven, ik heb in deze week Ecuador al meer eieren naar binnen gewerkt dan in Utrecht in een heel jaar!

Dan is het wachten op Raul, onze chauffeur voor de rit naar het vliegveld. Danny zien we zaterdag weer. Danny is een man van de klok, Raul ook, denken we. Maar om 5 over 7 is er geen Raul. We vragen de receptie te bellen met PureEcuador om te checken of er iets veranderd is. Het is nog even ingewikkeld voor beide kanten van de telefoon om mijn achternaam over de lippen te krijgen, het wordt een compleet nieuwe uitvoering die ik nog nooit gehoord heb. Pure zegt contact op te nemen met Raul en dan bellen ze terug. Even later bellen ze dat ze geen contact met Raul kunnen krijgen, ze blijven proberen en dan horen we het wel. Dat is niet helemaal naar onze zin en we melden de receptie dat we uiterlijk om 7:30 een taxi willen hebben. De dame in kwestie (sterk lijkend op Ushi van Wendy van Dijk) meldt dat hij misschien vastzit in het verkeer, er zijn weer overal blokkades. Iemand die nu in de keuken zou moeten werken is er ook nog niet door die oorzaak. Dan belt Pure, ze hebben Raul gesproken, hij zit vast en gaat het niet halen. Er kan een taxi besteld worden op kosten van Pure. En geen zorgen, zegt Ushi als ze ons formulier van Pure gezien heeft, jullie vliegtuig vertrekt om 11:00 uur en je hoeft voor een binnenlandse vlucht maar twee uur van te voren aanwezig te zijn. Allen jullie ophaaltijd is met de hand veranderd, de vertrektijd van het vliegtuig is hetzelfde gebleven, Vijf minuten laten is de taxi er, alle bagage in de kofferbalk en gaan met die banaan. Ai, de chauf heeft een stuurslot laten inbouwen en dat krijgt hij nu niet los! Draaien, prutsen, code meerdere malen invoeren en na een paar minuten pruttelt er iets. We kunnen!

Hij opent onmiddellijk Google Maps op zijn mobieltje om te kijken waar het verkeer vastzit. Het lijkt richting vliegveld mee te vallen. Onderweg zien we mensen met stokken richting Avenida Simon Bolivar lopen, de chauf geeft een extra dot gas; we zien nog wat brandplekken naast de snelweg naar het vliegveld, maar daar blijft het bij.

Op het vliegveld worden we onmiddellijk opgewacht door een dame van Napo; ze leidt ons snel langs de drukte naar de VIP-balie van maatschappij Tame. Daar moeten we nog wat kilo’s ompakken van de reiskoffer in de rugzak, krijgen we een sticker opgeplakt van Napo zodat we herkenbaar zijn voor de medewerker die in Coca op ons staat te wachten. Gate D1 zegt ze, daar moeten jullie zijn. Rustig maar, we hebben alle tijd, denk ik. Om 8:50 komen we in D1, vijf minuten later begint het boarden en 9:20 hangen we in de lucht. Niks 11:00 uur vertrekken; als ik dat om 7:00 uur geweten had, dan was mijn bloeddruk moeiteloos richting 200 gekropen!

De vlucht verloopt vlekkeloos. In Coca staat een medewerker van Napo de 10 nieuwe bezoekers op te wachten en na een ritje van een kleine tien minuten zijn we bij de pier waarvandaan we vertrekken. De pier ligt onder de grote brug van Coca, boven lopen grote groepen mensen, autobanden staan in brand, de ME komt van de andere kant de brug op, er wordt in de lucht geschoten, er wordt traangas afgevuurd. Ogen dicht, roept Delfi, onze gids van Napo. En met grote snelheid wordt de boot onder brug door gelaveerd, weg van de ellende van rellen.

Rode brulaap

En vanaf dat moment breekt het grote genieten aan, we varen over de Napo-rivier die zo’n kleine 900 kilometer verderop in Peru zal uitmonden in de Amazone. Na twee uur gaan we uit de boot en stappen we over in kano’s die gepeddeld worden. We varen over een kleine rivier, de Añangu die ook naamgever is van het Napo-resort. Het spektakel breekt los, we zitten met z’n tweeën in één kano, samen met gids Delfi en peddelaar Renee en we varen door het ongerepte regenwoud. We kijken onze ogen uit, we weten niet waar we moeten kijken, het is bizar wat zich allemaal aan ons voor komt stellen. Een kleine bloemlezing van alleen het dierlijk leven: Amazone-parasolvogel, Amazonetroepiaal, Waglers oropendula, Bigua-aalscholver, Hoatzin, Wolaap, Doodshoofdaapje, Kapucijnaap, Rode brulaap, Reuzenotter, Goudmanteltamarin en nog heel veel meer. Het peddeltochtje duurt twee uur! Als dit een voorbode is van wat er nog gaat komen, dan gaan we helemaal uit ons dak!

U gaat het horen!

Laat ons maar rellen in de paramo!

Posted on by
3

7 oktober 2019

Uit de krant van gisteren

Het ziet er niet goed uit, zegt Danny, als hij ons vanmorgen komt ophalen. De wegen zijn geblokkeerd, we komen waarschijnlijk Quito niet uit. Ik kan niet garanderen dat jullie reis safe is.

Nou lekker dan! Danny heeft informatie van collega’s die vastzitten in het verkeer. Vier andere gasten uit het hotel staan met hun chauffeur ook op de stoep in druk overleg. Het is misschien mogelijk de stad uit te komen, maar ik kan niet garanderen dat we straks de stad weer in kunnen. Stel het slechtste geval, dan kan dat invloed hebben op jullie vlucht morgen naar de Amazone. Dan belt PureEcuador ons op. Volgens hen kan de trip naar Antisana wel doorgaan, de wegen zijn vrij en er zijn geen aanwijzingen dat er iets gaat gebeuren. Er volgt druk overleg tussen reisbureau, Danny, de gids van de vier anderen en hun reisbureau. Kansen worden ingeschat, eventuele noodscenario’s bedacht. En dan komt het verlossende woord: we gaan het proberen

Om een lang verhaal kort te maken: het is een fantastische dag geworden.

Het lange verhaal. We stappen in, halen bij Panaderia La Union hier om de hoek twee dikke en dik belegde broodjes als lunchpakket en dan verlaten we de stad via de Avenida de los Conquistadores, een kleine weg aan de rand van de stad. In het verre verleden al aangelegd door de Spanjaarden als verbindingsweg met het Amazonegebied. Wij gebruiken de weg nu als sluipweg om eventuele blokkades te vermijden. Het loopt allemaal voorspoedig; todo tranquillo, meldt Danny via whatsapp aan zijn collega’s. Als we eenmaal het dorpje Pifo voorbij zijn begint een spectaculair landschap. We rijden kilometers lang zo’n beetje parallel aan een enorme lavastroom, zo enorm dat het kennelijk een poos geduurd heeft voordat hij afgekoeld is. Tijdens dat afkoelingsproces hebben in de stroom nog de nodige ontploffingen plaatsgevonden waardoor nu bizar gevormde lavaformaties boven de stroom uitsteken.

Dan komen we langzaamaan in de paramo terecht. We stoppen bij de eerste de beste mirador om een wat intensiever kijkje te nemen. We kijken in een soort gorge en als we ons omdraaien vliegt er een condor boven ons hoofd. Spectaculair!

Lekker warm op de evenaar, maar niet boven 4000 meter!

We rijden ongeveer 15 kilometer stapvoets naar de ingang van het natuurpark Antisana. Danny en wij zien van alles: prachtige planten (en altijd even de auto uit voor een foto), Witstaartherten, Lelcaracara’s, de Andeskievit, het overheerlijke Paramokonijn (Conejo de Páramo), meerdere Roodrugbuizerds en nog veel meer. We wandelen een stuk langs de Laguna de Micacocha. Er waait een behoorlijke wind, we zitten boven de 4000 meter, het is pittig koud! Maar de omgeving is hartverwarmend. Het kan ons niet lang genoeg duren.

Op een gegeven moment vraagt Danny of we nog verder willen. Hij is al een tijdje met regelmaat zijn telefoon aan het raadplegen. Er zijn op dit moment geen blokkades die onze terugweg belemmeren, maar we moeten de goden natuurlijk ook niet verzoeken. In de auto komen al wat filmpjes binnen van collega’s die een rel waargenomen hebben, het leger heeft in de loop van de dag een grote blokkade van schoolbusjes en grote bussen opgeruimd. Zo gauw we in de buurt van Quito komen zien we met enige regelmaat bij rotondes geblakerde plekken, resten van brandjes van autobanden; we rijden onder een brug door waar de ME op betogers afgaat die brand aan het stoken zijn. Het zien van restanten van rellen vinden we wel genoeg als vakantie ervaring. Meer hoeft voor ons niet!

Nu maar hopen dat we morgen zonder problemen het vliegveld halen. Dan hoort u ons misschien weer vanuit het Amazonegebied (als er WiFi is) en anders later.

Toerist spelen waar het kan!

Posted on by
2

Pululahua6 oktober 2019

Fruit en koekies!

Het is even behelpen bij het ontbijt in de Sisakuna Lodge in Mindo. Er zijn te weinig tafels en stoelen, twee groepen hebben alles in beslag genomen, voor ons blijven twee fauteuils over en een laag tafeltje. Geen houding om te eten! Als twee Duitsers de groep verlaten schuiven wij bij de rest aan. Ook voor hen is het programma op de schop, geen Otavalo en ze zijn zeer benieuwd of de Galapagos te bereiken zijn. Twee dagen geleden niet, weet de man te melden, ze hadden mensen gesproken die niet weg konden. Nou, naar de Galapagos gaan wij niet en de berichten zijn dat het vliegveld van Quito normaal functioneert.

Om 9 uur staat Danny klaar, bagage inladen, nog even winkeltje in Mindo aandoen voor wat fruit (en voor Cockie ook een rol koekies) en dan op weg naar Pululahua. Dat is een uitgedoofde vulkaan met een krater van 34 km2 en dat hele gebeuren is een beschermd geo-botanisch reservaat. ‘Geo’ natuurlijk vanwege de achtergrond als vulkaan, botanisch omdat de vulkaanwanden een apart micro-klimaat scheppen, zowel op de bodem van de krater als langs de wanden. De uiterst vruchtbare bodem in de krater is in cultuur gebracht en er wonen mensen. We lopen een klein stukje naar beneden; voor een volledige tour naar de kratervloer (en weer terug) hebben we geen tijd en geen zin!

Door naar de volgende attractie, de evenaar, la mitad del mundo. Ze zijn er nogal wijs mee, die Ecuadorianen, met het gegeven dat ze naar de evenaar genoemd zijn, althans die indruk krijg je in het museum Intiñan dat op die evenaar ligt. Het is niet een museum in de gebruikelijke zin van grote zalen met exposities en uitleg. Het is een buitengebeuren. De belangrijkste activiteiten voltrekken zich op een dikke rode lijn die de evenaar aangeeft. Zonnewijzers, het samenspel van centripetale en centrifugale krachten bij het laten leeglopen van gootsteen, de verandering van de zwaartekracht als je je maar even van de evenaar af begeeft, grappig allemaal. Vooral die leeglopende gootsteen is leuk, nog geen twee meter ten noorden of ten zuiden van de evenaar of de blaadjes op het water in de gootsteen draaien de andere kant op. Cockie doet nog een verwoede poging om een ei op een spijker te laten balanceren (dat moet precies op de evenaar kunnen, als alleen maar de zwaartekracht op het eitje inwerkt) maar ze komt niet aanmerking voor het diploma ‘Eggmaster’.

Archeologische site Cochasqui

En verder weer, richting Cochasqui, het grootste Pre-Inca archeologische monument van Ecuador. Het complex bestaat uit een vijftiental afgeplatte piramides met een lange uitloper eraan en 21 grafheuvels. De piramides zijn nu allemaal bedekt met grond en grasland (we zitten weer ruim boven de 3000 meter) maar zijn allemaal opgebouwd uit grote keien van gemiddeld 160 kilo die met een speciale specie van modder, poep en nog wat aan elkaar gekit zijn. De bouwwerken moeten als bewijs dienen voor de hoog ontwikkelde cultuur van de Quitu-Cara bevolking. Onze rondleidster vertelt dat archeologen als theorie hebben dat Cochasqui een ceremonieel en astronomisch centrum was. Met de cirkels in het platte deel van piramides kon de zonnewende worden berekend en kon bepaald worden wanneer gewassen gezaaid konden worden. Vermoedelijk hebben de hogeren in hiërarchie gewoond op het platte deel van de piramides. Hoe het ook zij, het blijft indrukwekkend als je beseft dat zulke enorme constructies gemaakt zijn ver voor onze jaartelling.

En dan is het tijd om terug te gaan naar Quito. PureEcuador heeft een nieuw hotel gereserveerd in het noorden van de stad, hotels in het historische centrum zijn vanwege de situatie in de stad even niet aan de orde. Danny laat onderweg nog wat beelden zien die hij via whatsapp heeft binnen gekregen van bevriende gidsen. Opnieuw worden er blokkades opgeworpen, nu in het zuiden, richting Cotapaxi. Dat is de richting waar wij heen willen als we terugkomen uit het Amazonegebied. De situatie verandert van dag tot dag. Wij hebben geen lijfelijke last van de situatie in het land, maar ervaren wel de hinder van niet of moeilijk bereikbare plaatsen. Het is niet anders!

Danny brengt ons morgen naar een natuurgebied bij de Antisana vulkaan. Hij laat ons foto’s zien van zijn laatste bezoek (Danny is ook nog eens een verwoed natuurfotograaf), prachtig: condors, paramo en nog veel meer schoons. U hoort wel hoe het ons vergaat.