11 oktober 2019

Vogels zitten te wachten om te gaan likken

Het is een beetje mistig, maar in de loop van de dag trekt dat op en we eindigen in prachtig zonnig weer. Maar ik ben nu wel een beetje uitgewoond!

Om 5 uur wordt op de deur geklopt, we zijn weer erg vroeg want vandaag moet er ‘klei gelikt’ worden. Er zijn door het Añanguvolk in hun leefgebied zo’n honderdtal plekken gevonden waar parkieten en ara’s klei komen likken. Die klei bevat mineralen die de vogels met hun normale dagelijkse dieet niet binnen krijgen. Minstens één keer per week moeten ze dus ‘likken’. Als het regent slaan ze dagje over, als er predatoren in de buurt zijn hebben ze een probleem. Bij de eerste plek waar vandaag met de boot naar toe gaan zitten twee Wegbuizerds parmantig in een boom. Wat hoger op de helling hebben zich honderden papegaaien en parkieten verzameld, het is een kabaal van jewelste. Maar is geen vogel die het lef heeft om naar beneden te komen naar de likplaats. Voor de buizerds hoeven ze niet bang te zijn, want die kunnen een parkiet niet de baas. Kennelijk is nog iets anders aanwezig wat wij niet zien, mogelijk een slang. Hoe dan ook, we wachten geduldig tot er iets gaat gebeuren, maar na een uurtje vindt Delfin het welletjes. We gaan naar likplaats 2!

Beminde gelovigen bij likplaats 2

Dat is wandeling van ongeveer 20 minuten het oerwoud over een betonnen pad. De aanleg daarvan moet enorm veel moeite gekost hebben, dat doe je alleen als het naar iets heel bijzonders leidt. Nou, bijzonder is het wel, een beetje maf ook wel. De likplaats is ongeveer 50m² (net zo groot als onze tuin thuis), in de tuin van de buren staat dan een soort tribune met banken waar de toeristen plaats kunnen nemen. Aan het eind van de likplaats, tegenover de tribune, is een kleine holte, een soort tabernakel. De beminde gelovigen zitten op parkieten te wachten! Na een uur beginnen dicht in de buurt ara’s te schreeuwen; zou het dan toch gaan gebeuren? Nou vergeet het maar, ongeveer tegelijkertijd begint het een beetje te miezeren. Geen klei likken vandaag!

We stappen weer in de boot en gaan op bezoek bij de Añangu gemeenschap zelf. Van de gemeenschap zijn alleen de vrouwen en kinderen aanwezig. We worden onthaald op zang en dans, en we moeten daar zelf ook aan deelnemen! We krijgen een rondleiding en uitleg over de opbouw van een traditioneel huis, we drinken thee van bladeren van een onbestemde boomsoort en niet gefermenteerd sap van de yuca (gefermenteerd is alleen voor feesten). We worden door een paar andere dames uitgenodigd om wat snacks van de bbq te eten, stukjes bakbanaan en de larven van de Rode palmkever. Die laatste zijn verrassend lekker! Dan door naar het winkeltje dat opgezet is door de vrouwen van de gemeenschap, we kopen wat spulletjes en dan weer de boot in op weg naar de zgn. welkomstplaats van Napo, direct gelegen aan de Naporivier en de kreek die peddelend afgelegd moet worden.

Traditioneel huis Añangu

Daar staat onze lunch al te wachten. Even bollebuiken en dan weer anderhalf uur peddelen naar de lodge. Daar lopen onze telefoons meteen vol met berichten van het thuisfront, de WiFi werkt prima. En we hebben overleg met de reisorganisatie over hoe verder. Het ziet er niet goed uit, de blokkades lijken niet af te nemen, integendeel. Morgen worden we in Coca opgehaald van het vliegveld door Danny. Als de programma onderdelen aan de kust ook niet door kunnen gaan, dan zit er misschien niets anders op dan naar huis gaan.

U hoort het wel.