Situation is getting worse,

Posted on 13 oktober 2019 by pauldam

12 oktober 2019

So we advice you to go home! Dat is het bericht dat we om half twaalf ontvangen van het reisbureau Pure! Cristalclear, einde vakantie Ecuador.

Vaarwel Napo

Toch nog even iets over vandaag, dat geeft ook een impressie van wat er in het land gaande is. Om 8:30 vertrekken we in absolute rust in de peddelkano’s vanuit Napo Wildlife Center. Deze plek komt aardig overeen met het beeld dat ik heb van de hemel! En het maakt meteen een einde aan het misverstand dat je in de hemel alleen maar zoete rijst eet van gouden bordjes met gouden lepeltjes. Ze hebben er gewoon bijzonder lekker en gevarieerd eten!

Daarna met de speedboat richting Coca. Op de pier ontvangen we direct na aankomst het bericht van Pure zoals dat hierboven staat. We kunnen snel door de check-in en nemen plaats in de vertrekhal. Na een paar minuten worden we door een veiligheidsbeambte gemaand in de hoek van de hal te gaan zitten, we zijn nu zichtbaar vanaf straat en dat is geen veilige situatie. Er lopen militairen over de landingsbaan.

De vlucht van Coca naar Quito verloopt vlekkeloos. In Quito is Danny niet aanwezig, wel is er de eigenaar van het hotel waar we ondergebracht worden. We willen nog even naar de KLM-desk op de derde etage voor informatie over het omboeken van de vlucht. De etages zijn afgesloten wegens veiligheidsrisico’s!

Kruip-door-sluip-door

Dan gaan we naar het hotel, normaal gesproken een ritje van 12 minuten over de grote weg. Die is echter geblokkeerd, dus we volgen allerlei sluiproutes. En op een van die sluiproutes worden we staande gehouden door een groep demonstranten, ‘no passeran’. Omdraaien en nieuwe sluiproutes zoeken, we rijden over keienwegen, onverharde wegen en moeten nog drie keer delen van barricades opruimen om er langs te kunnen. Na ruim drie kwartier komen we bij het hotel, een oase van rust!

No passeran!

We overleggen met AtuuTravel, we krijgen een telefoonnummer van de KLM-desk in Quito. We hebben precies 18 minuten voordat om 17:00 de desk sluit. We hangen twee minuten in de wacht en dan is er hulp. We kunnen morgen om 16:00 vanuit Quito met de KLM mee naar Amsterdam, als we althans het vliegveld bereiken. En dat voor ruim 630 dollar extra per persoon!

Roadblock, gelukkig nog niet brandend

Even later belt Pure, we kunnen in het Nederlands converseren, de eigenaar is Nederlands! Hij meldt dat er vanaf vanmiddag 3 uur een algemeen straatverbod is ingegaan geldend voor Quito, de valleien en het vliegveld, niemand mag zich op straat vertonen. Geen idee hoe lang dat verbod gaat duren, zegt hij, maar het is onverstandig om morgen heel vroeg naar het vliegveld te gaan. Vandaag heeft de KLM Quito namelijk links laten liggen en is er niet geland. Als dat morgen ook weer zo is, zitten we de hele dag op het vliegveld en is het nog maar de vraag of we dan in de middag weer terug kunnen naar het hotel. Overnachten op het vliegveld lijkt ons niks!

Pure neemt morgenochtend contact met ons op of het waarschijnlijk is dat KLM gaat landen op Quito en of het voor ons zinvol is om naar het vliegveld te gaan. Tja, we wachten af!

U gaat niet meer via dit blog horen hoe alles afloopt. Het blog loopt namelijk hier af, weliswaar op een totaal andere manier dan we gedacht hebben, maar de dagen dat we in Ecuador hebben gereisd waren prachtig (en onvergetelijk). Wie weet tot een volgende reis!

Van onrust naar zalige rust!

Posted on 9 oktober 2019 by pauldam

8 oktober 2019

Onrust in Coca

We hebben om 6:30 uur een ‘uitgekleed’ ontbijt, we moeten namelijk om 7 uur op weg naar het vliegveld. ‘Uitgekleed’ betekent: yoghurt, cereals, fruit, koffie, toast en jam. Geen eieren helaas, zegt de dienstdoende dame. Daar kan ik mee leven, ik heb in deze week Ecuador al meer eieren naar binnen gewerkt dan in Utrecht in een heel jaar!

Dan is het wachten op Raul, onze chauffeur voor de rit naar het vliegveld. Danny zien we zaterdag weer. Danny is een man van de klok, Raul ook, denken we. Maar om 5 over 7 is er geen Raul. We vragen de receptie te bellen met PureEcuador om te checken of er iets veranderd is. Het is nog even ingewikkeld voor beide kanten van de telefoon om mijn achternaam over de lippen te krijgen, het wordt een compleet nieuwe uitvoering die ik nog nooit gehoord heb. Pure zegt contact op te nemen met Raul en dan bellen ze terug. Even later bellen ze dat ze geen contact met Raul kunnen krijgen, ze blijven proberen en dan horen we het wel. Dat is niet helemaal naar onze zin en we melden de receptie dat we uiterlijk om 7:30 een taxi willen hebben. De dame in kwestie (sterk lijkend op Ushi van Wendy van Dijk) meldt dat hij misschien vastzit in het verkeer, er zijn weer overal blokkades. Iemand die nu in de keuken zou moeten werken is er ook nog niet door die oorzaak. Dan belt Pure, ze hebben Raul gesproken, hij zit vast en gaat het niet halen. Er kan een taxi besteld worden op kosten van Pure. En geen zorgen, zegt Ushi als ze ons formulier van Pure gezien heeft, jullie vliegtuig vertrekt om 11:00 uur en je hoeft voor een binnenlandse vlucht maar twee uur van te voren aanwezig te zijn. Allen jullie ophaaltijd is met de hand veranderd, de vertrektijd van het vliegtuig is hetzelfde gebleven, Vijf minuten laten is de taxi er, alle bagage in de kofferbalk en gaan met die banaan. Ai, de chauf heeft een stuurslot laten inbouwen en dat krijgt hij nu niet los! Draaien, prutsen, code meerdere malen invoeren en na een paar minuten pruttelt er iets. We kunnen!

Hij opent onmiddellijk Google Maps op zijn mobieltje om te kijken waar het verkeer vastzit. Het lijkt richting vliegveld mee te vallen. Onderweg zien we mensen met stokken richting Avenida Simon Bolivar lopen, de chauf geeft een extra dot gas; we zien nog wat brandplekken naast de snelweg naar het vliegveld, maar daar blijft het bij.

Op het vliegveld worden we onmiddellijk opgewacht door een dame van Napo; ze leidt ons snel langs de drukte naar de VIP-balie van maatschappij Tame. Daar moeten we nog wat kilo’s ompakken van de reiskoffer in de rugzak, krijgen we een sticker opgeplakt van Napo zodat we herkenbaar zijn voor de medewerker die in Coca op ons staat te wachten. Gate D1 zegt ze, daar moeten jullie zijn. Rustig maar, we hebben alle tijd, denk ik. Om 8:50 komen we in D1, vijf minuten later begint het boarden en 9:20 hangen we in de lucht. Niks 11:00 uur vertrekken; als ik dat om 7:00 uur geweten had, dan was mijn bloeddruk moeiteloos richting 200 gekropen!

De vlucht verloopt vlekkeloos. In Coca staat een medewerker van Napo de 10 nieuwe bezoekers op te wachten en na een ritje van een kleine tien minuten zijn we bij de pier waarvandaan we vertrekken. De pier ligt onder de grote brug van Coca, boven lopen grote groepen mensen, autobanden staan in brand, de ME komt van de andere kant de brug op, er wordt in de lucht geschoten, er wordt traangas afgevuurd. Ogen dicht, roept Delfi, onze gids van Napo. En met grote snelheid wordt de boot onder brug door gelaveerd, weg van de ellende van rellen.

Rode brulaap

En vanaf dat moment breekt het grote genieten aan, we varen over de Napo-rivier die zo’n kleine 900 kilometer verderop in Peru zal uitmonden in de Amazone. Na twee uur gaan we uit de boot en stappen we over in kano’s die gepeddeld worden. We varen over een kleine rivier, de Añangu die ook naamgever is van het Napo-resort. Het spektakel breekt los, we zitten met z’n tweeën in één kano, samen met gids Delfi en peddelaar Renee en we varen door het ongerepte regenwoud. We kijken onze ogen uit, we weten niet waar we moeten kijken, het is bizar wat zich allemaal aan ons voor komt stellen. Een kleine bloemlezing van alleen het dierlijk leven: Amazone-parasolvogel, Amazonetroepiaal, Waglers oropendula, Bigua-aalscholver, Hoatzin, Wolaap, Doodshoofdaapje, Kapucijnaap, Rode brulaap, Reuzenotter, Goudmanteltamarin en nog heel veel meer. Het peddeltochtje duurt twee uur! Als dit een voorbode is van wat er nog gaat komen, dan gaan we helemaal uit ons dak!

U gaat het horen!

Laat ons maar rellen in de paramo!

Posted on 7 oktober 2019 by pauldam

7 oktober 2019

Uit de krant van gisteren

Het ziet er niet goed uit, zegt Danny, als hij ons vanmorgen komt ophalen. De wegen zijn geblokkeerd, we komen waarschijnlijk Quito niet uit. Ik kan niet garanderen dat jullie reis safe is.

Nou lekker dan! Danny heeft informatie van collega’s die vastzitten in het verkeer. Vier andere gasten uit het hotel staan met hun chauffeur ook op de stoep in druk overleg. Het is misschien mogelijk de stad uit te komen, maar ik kan niet garanderen dat we straks de stad weer in kunnen. Stel het slechtste geval, dan kan dat invloed hebben op jullie vlucht morgen naar de Amazone. Dan belt PureEcuador ons op. Volgens hen kan de trip naar Antisana wel doorgaan, de wegen zijn vrij en er zijn geen aanwijzingen dat er iets gaat gebeuren. Er volgt druk overleg tussen reisbureau, Danny, de gids van de vier anderen en hun reisbureau. Kansen worden ingeschat, eventuele noodscenario’s bedacht. En dan komt het verlossende woord: we gaan het proberen

Om een lang verhaal kort te maken: het is een fantastische dag geworden.

Het lange verhaal. We stappen in, halen bij Panaderia La Union hier om de hoek twee dikke en dik belegde broodjes als lunchpakket en dan verlaten we de stad via de Avenida de los Conquistadores, een kleine weg aan de rand van de stad. In het verre verleden al aangelegd door de Spanjaarden als verbindingsweg met het Amazonegebied. Wij gebruiken de weg nu als sluipweg om eventuele blokkades te vermijden. Het loopt allemaal voorspoedig; todo tranquillo, meldt Danny via whatsapp aan zijn collega’s. Als we eenmaal het dorpje Pifo voorbij zijn begint een spectaculair landschap. We rijden kilometers lang zo’n beetje parallel aan een enorme lavastroom, zo enorm dat het kennelijk een poos geduurd heeft voordat hij afgekoeld is. Tijdens dat afkoelingsproces hebben in de stroom nog de nodige ontploffingen plaatsgevonden waardoor nu bizar gevormde lavaformaties boven de stroom uitsteken.

Dan komen we langzaamaan in de paramo terecht. We stoppen bij de eerste de beste mirador om een wat intensiever kijkje te nemen. We kijken in een soort gorge en als we ons omdraaien vliegt er een condor boven ons hoofd. Spectaculair!

Lekker warm op de evenaar, maar niet boven 4000 meter!

We rijden ongeveer 15 kilometer stapvoets naar de ingang van het natuurpark Antisana. Danny en wij zien van alles: prachtige planten (en altijd even de auto uit voor een foto), Witstaartherten, Lelcaracara’s, de Andeskievit, het overheerlijke Paramokonijn (Conejo de Páramo), meerdere Roodrugbuizerds en nog veel meer. We wandelen een stuk langs de Laguna de Micacocha. Er waait een behoorlijke wind, we zitten boven de 4000 meter, het is pittig koud! Maar de omgeving is hartverwarmend. Het kan ons niet lang genoeg duren.

Op een gegeven moment vraagt Danny of we nog verder willen. Hij is al een tijdje met regelmaat zijn telefoon aan het raadplegen. Er zijn op dit moment geen blokkades die onze terugweg belemmeren, maar we moeten de goden natuurlijk ook niet verzoeken. In de auto komen al wat filmpjes binnen van collega’s die een rel waargenomen hebben, het leger heeft in de loop van de dag een grote blokkade van schoolbusjes en grote bussen opgeruimd. Zo gauw we in de buurt van Quito komen zien we met enige regelmaat bij rotondes geblakerde plekken, resten van brandjes van autobanden; we rijden onder een brug door waar de ME op betogers afgaat die brand aan het stoken zijn. Het zien van restanten van rellen vinden we wel genoeg als vakantie ervaring. Meer hoeft voor ons niet!

Nu maar hopen dat we morgen zonder problemen het vliegveld halen. Dan hoort u ons misschien weer vanuit het Amazonegebied (als er WiFi is) en anders later.

Laat ons maar los in zo’n bos!

Posted on 3 oktober 2019 by pauldam

2 oktober 2019

Dieselen in Quito!

We hebben ons nieuwe dag-nacht ritme nog niet helemaal te pakken, om 4:00 zijn we wakker, om vijf uur zijn we wakker en om kwart voor zes besluiten we maar om op te staan en te gaan pakken. Danny staat immers om 7 uur voor de deur, maar om kwart over zes zijn we gepakt en hebben we gedoucht. Dan maar even de NOS-app bekijken; tja, van protesterende boeren word ik ook niet vrolijk, dus maar weer even op mijn rug gaan liggen. In de keuken zijn ze bezig met ons ontbijt, Cockie heeft al een papayasapje achter de kiezen, ik mag aan de koffie.

Dan is Danny er. In de auto en op naar het noorden. Het is weer behoorlijk druk op de weg, logisch als er maar twee grote wegen van noord naar zuid door de stad lopen. Diesel is de goedkoopste brandstof in Ecuador, dus uit het merendeel van de uitlaten zie je zwarte rookwolken ontsnappen. Om niet helemaal in donkere wolken te verdwijnen in de stad is de regeling ingevoerd dat je op sommige dagen niet in de stad mag rijden, afhankelijk van het laatste cijfer van je nummerbord. Vandaag, woensdag, mogen de cijfers 5 en 6 binnen blijven!

Het is ongeveer twee uur rijden naar ons nieuwe onderkomen Bellavista Cloud Forest Reserve. Het laatste half uur van die tijd is de weg niet meer geasfalteerd maar een hotseknots, onverhard pad dat zich vanaf 1500 meter langs de hellingen naar boven slingert tot 2200 meter. Daar ligt de Bellavista Lodge, resultaat van een project dat gestart is ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw. Het gebied rond Tandayapa was in die tijd een afgelegen gebied en de enige weg die naar Quito leidde was van de kwaliteit van ons laatste half uur. Het gebied was een jungle en de enige economische activiteit was het houden van koeien en het verkopen van de melk. Maar ja, koeien lusten geen bomen, dus de zaak werd systematisch ontbost en omgetoverd tot weilanden. De founding fathers van het Bellavista project wilden proberen toerisme als economische activiteit in de regio te stimuleren. Nu komen er weinig toeristen af op koeien in een wei, het was zaak om het oorspronkelijke bergwoud te behouden en waar mogelijk te herstellen. In 1995 is het zover dat ze op een stukje eigen land een onderkomen voor toeristen realiseren. Met hulp van enkele vermogende toeristen werd meer land gekocht tot de huidige 700 hectare. Het project breidt verder uit, er komt een onderzoeksstation, en komen comfortabelere voorzieningen, de regering steekt een handje toe om het bos te beschermen. En nu zitten wij er! En niet zo maar ergens, maar in Balcony1 waarvandaan je vanuit je bed de vogels kunt spotten!

Birden vanuit Balcony1

Om 9:00 krijgen we nog een ontbijtje en daarna gaan we met onze persoonlijke gids JuanCarlos het bos in. Een gids van uitzonderlijk niveau die hier nu vijf jaar aan het werk is. We leren in drie-en-een-half uur tientallen planten kennen. We zien en horen veel vogels, we zien de zeer verse vraatsporen van de Spectacled Bear, we genieten enorm. Die Brilbeer is nog wel een verhaal, JuanCarlos heeft hem nog nooit gezien, maar cameratraps laten zien dat hij wel degelijk in dit gebied voorkomt. Hij is een planteneter, een slordige planteneter kunnen we zelf vaststellen. Hij eet het merg van (jonge) palmen. De rest van de planten lust ie niet en die smijt dan ook overal neer, wat rest is een geknakte palm die op ongeveer twee meter boven de grond is afgebroken en daaromheen de afgepelde buiten lagen van de plant. JuanCarlos gaat en klein beetje uit zijn dak bij het zien van deze verse sporen van de Brilbeer.

Na de lunch gaan we opnieuw met hem op pad. Het regent en het miezert wat. We lopen vanuit de lodge een steil pad naar beneden. Doordat de helling zo steil is, is er nog de oorspronkelijke vegetatie aanwezig; het kon niet ontbost worden om er weiland van te maken. We lopen dus een primair stuk nevelwoud, met ongelooflijk veel verschillende soorten planten. Ongeveer tien procent van die soorten bestaat uit orchideeën. We kijken onze ogen uit, het maakt eigenlijk niet uit dat het beetje miezert, ons enthousiasme laat die regen gewoon verdampen!

Na anderhalf uur zijn we weer terug. Morgen om 6:30 uur staat de volgende excursie op de rol. Laat ons maar los in zo’n bos!

U gaat vast weer van ons horen.

Over cocathee en kabelbaan

Posted on 2 oktober 2019 by pauldam

1 oktober 2019

Menu met cocathee

Om 8:30 staat Danny voor de deur, klaar voor de trip met de TeleferiQo naar ruim 4000 meter. Ik meld hem dat we het met z’n tweeën moeten doen. Cockie is vannacht afgehaakt met symptomen die ook op eerdere vakanties beschreven zijn: ernstige hoofdpijn en overgeven. Vermoedelijke oorzaak, zegt de zieke zelf, oververmoeidheid en de hoogte. Ons hotel staat op 2810 meter, zo’n beetje het laagste punt in de omgeving! Hoe dan ook, na 5x overgeven, een zetpil en slapeloze uren, is er in Cockie’s tank geen brandstof meer over.

Bij het ontbijt hoeft ze niets (en dat is een ernstig teken!). Ik maak een halve liter ORS voor haar klaar en in de keuken schudt de bazin een medisch kookboek uit haar mouw: heel goed zijn Grenadillas (een soort Passievruchten), vers sinaasappelsap en helemaal het summum is Cocathee. Doe er nog twee schijven Papaya bij en vanmiddag is ze weer helemaal het vrouwtje. Ik help het haar vurig hopen, werp nog een bezorgde blik achterom en meld me dan bij Danny.

Het is spitsuur in de stad, alle verkeer dat de stad in wil staat volkomen vast. Er zijn nogal wat tunnels en ook daar staan auto’s en bussen vrolijk te ronken. Quito is een langgerekte stad, gebouwd op een plateau tussen twee rijen van vulkanen. Er dus weinig plek in de breedte (de stad is maximaal 8 kilometer breed) en veel meer plek in de lengte van het plateau. De stad is dan ook ruim 70 kilometer lang. En wij vertrekken vanuit het oude koloniale centrum (waar ons hotel staat), een centrum gekenmerkt door smalle (tot zeer smalle) straatjes en oude gebouwen met een Spaanse bouwstijl. Daarover vanmiddag meer.

Nu eerst de kabelbaan. Die brengt ons in een kleine 20 minuten van 3100 meter naar iets meer dan 4000 meter. Hij draait nu langzaam, zegt de dienstdoende dame, maar je kunt ook in 6 minuten naar boven. Dat doen we als het erg druk is. Nu zijn er niet meer dan 20 mensen.

Boven is het fris, maar niet koud. Helaas is het erg bewolkt, van de stad in het dal is niets te zien. Maar het is ook weer niet zo bewolkt dat we niet kunnen genieten van de flora en fauna hierboven. We maken een rondwandeling van ongeveer 1,5 uur en zien veel endemische planten. Danny blijkt naast chauffeur en reisleider, ook nog een verdienstelijk vogelaar te zijn en heeft een redelijk spottersoog. We zien aardig wat beestjes en mij nieuwe fototoestel doet goed zijn best.

Dan terug naar beneden en kijken hoe het met Cockie gaat. Wat beter, maar nog niet goed genoeg om mee te gaan met de wandeling door het oude centrum. We lopen vanaf het hotel naar het Plaza Grande (het vroegere Onafhankelijkheidsplein). Danny heeft zich goed voorbereid en transformeert nu tot een ‘gids wetenswaardigheden van de oude stad’. We lopen kerk in, kerk uit, indrukwekkend allemaal. Die Spanjaarden gingen voor goud, zo zegt Danny, in tegenstelling tot de oorspronkelijke bewoners die het zagen als ‘de tranen van de zon’. Ja,ja, denk ik, de kerken zijn aan de binnenkant volledig voorzien van goud, de altaren zijn van een pompeuze rijkdom die adembenemend is, maar dat is toch echt niet opgebracht door alleen maar de Spanjaarden. Daar zullen de beminde gelovigen (en dat zullen toch vooral de oorspronkelijke bewoners zijn) in grote mate aan bij hebben (moeten) gedragen. Hoe dan ook, het is indrukwekkend en na zo’n twee uur heb ik het wel gezien. Naar het hotel maar weer.

En daar komt Cockie me op de trap tegemoet, vrolijk lachend ‘ik doe het weer’. Alle reden om lekker uit te gaan eten, een restaurantje om de hoek met een dakterras op 5 hoog. Je kijkt in het avondlicht over Quito heen, het is prachtig.

Morgen gaan we verkassen naar de nevelwouden, iets minder hoog dan Quito. Om 7 uur vertrekken we, u hoort wel of we op tijd wakker zijn.

Op weg naar Quito

Posted on 1 oktober 2019 by pauldam

Daar is de bagage|

30 september

Met de NS naar Schiphol, altijd een uitdaging! En zeker als we tijdens spitsuur reizen, het begint al op het perron: ‘loopt u even door, dan is er plaats voor iedereen’ meldt een bandje (?) om de 5 seconden. Dan de omroepster: ‘de intercity naar Schiphol heeft 5-10 minuten vertraging’. Het is mij meteen duidelijk waarom het zo fijn is als iemand je met de auto naar Schiphol kan brengen. Dan moeten al die mensen in de trein, als haringen in een ton, met hier daar waar grof zout in de vorm van vouwfietsen, rugzakken, rolkoffers en kinderwagens. Het is afgeladen vol, de temperatuur loopt op, de condens begint van de ramen af te lopen, dat allemaal als oefening voor het regenwoud in Ecuador, vermoed ik.

Afijn, in Bijlmer-Arena en Zuid loopt de trein behoorlijk leeg en kunnen we weer bewegen. Inchecken loopt prima, boarden gaat prima, we kunnen weg. Dat is echter een beetje buiten de bagageafhandeling gerekend, dat verloopt vandaag bijzonder traag, meldt de gezagvoerder. We vertrekken 20 minuten te laat, dat wordt spannend, we hebben in Parijs precies een uur om de aansluitende vlucht te halen en daar is nu nog 40 minuten van over. En als wij het redden, dan is het nog maar de vraag of de bagage het redt. We gaan het zien!

Voor de paspoortcontrole op Charles de Gaulle staat een enorme rij. Een personeelslid aanschieten en de boardingkaart voor de vlucht naar Quito laten zien, helpt enorm. Het lint wordt opengemaakt en we mogen doorlopen, tien minuten voor sluiten zijn we bij de gate. En als we in het vliegtuig zitten en de gezagvoerder meldt dat het inschepen afgerond is, zie ik door het raampje een laatste bagagekarretje aan komen scheuren. Door het gaas zie ik onze rugzak en reiskoffer liggen. Gelukt dus allemaal!

Dan begint de lange zit van ruim 11 uur. Cockie heeft Vis a Vis op haar tablet gedownload, ik bekijk het filmaanbod. Rocket Man, dan maar, veel meer is er niet. En verder de blik op oneindig en af en toe een hapje en een drankje.

Quito in de avond, gezien vanaf het vliegveld

En dan zijn we in Quito, we duiken door een enorm wolkendek naar de landingsbaan en in de hal staat onze chauffeur/reisgids Danny Noriega al te wachten. We installeren ons in zijn luxe Kia-van en dan rijden we in een klein uur naar ons hotel: Las Plazas in het historische centrum van Quito. We zijn een beetje gaar, morgen om 8:30 staat Danny weer voor de deur.

Het gaat nu echt beginnen, u hoort van ons.