Daar is de bagage|

30  september

Met de NS naar Schiphol, altijd een uitdaging! En zeker als we tijdens spitsuur reizen, het begint al op het perron: ‘loopt u even door, dan is er plaats voor iedereen’ meldt een bandje (?) om de 5 seconden. Dan de omroepster: ‘de intercity naar Schiphol heeft 5-10 minuten vertraging’. Het is mij meteen duidelijk waarom het zo fijn is als iemand je met de auto naar Schiphol kan brengen. Dan moeten al die mensen in de trein, als haringen in een ton, met hier daar waar grof zout in de vorm van vouwfietsen, rugzakken, rolkoffers en kinderwagens. Het is afgeladen vol, de temperatuur loopt op, de condens begint van de ramen af te lopen, dat allemaal als oefening voor het regenwoud in Ecuador, vermoed ik.

Afijn, in Bijlmer-Arena en Zuid loopt de trein behoorlijk leeg en kunnen we weer bewegen. Inchecken loopt prima, boarden gaat prima, we kunnen weg. Dat is echter een beetje buiten de bagageafhandeling gerekend, dat verloopt vandaag bijzonder traag, meldt de gezagvoerder. We vertrekken 20 minuten te laat, dat wordt spannend, we hebben in Parijs precies een uur om de aansluitende vlucht te halen en daar is nu nog 40 minuten van over. En als wij het redden, dan is het nog maar de vraag of de bagage het redt. We gaan het zien!

Voor de paspoortcontrole op Charles de Gaulle staat een enorme rij. Een personeelslid aanschieten en de boardingkaart voor de vlucht naar Quito laten zien, helpt enorm. Het lint wordt opengemaakt en we mogen doorlopen, tien minuten voor sluiten zijn we bij de gate. En als we in het vliegtuig zitten en de gezagvoerder meldt dat het inschepen afgerond is, zie ik door het raampje een laatste bagagekarretje aan komen scheuren. Door het gaas zie ik onze rugzak en reiskoffer liggen. Gelukt dus allemaal!

Dan begint de lange zit van ruim 11 uur. Cockie heeft Vis a Vis op haar tablet gedownload, ik bekijk het filmaanbod. Rocket Man, dan maar, veel meer is er niet. En verder de blik op oneindig en af en toe een hapje en een drankje.

Quito in de avond, gezien vanaf het vliegveld

En dan zijn we in Quito, we duiken door een enorm wolkendek naar de landingsbaan en in de hal staat onze chauffeur/reisgids Danny Noriega al te wachten. We installeren ons in zijn luxe Kia-van en dan rijden we in een klein uur naar ons hotel: Las Plazas in het historische centrum van Quito. We zijn een beetje gaar, morgen om 8:30 staat Danny weer voor de deur.

Het gaat nu echt beginnen, u hoort van ons.