3 oktober 2019

Hoe maak ik van een mot een kroket!

Onze ochtendexcursie is adembenemend, we leggen welgeteld 30 meter af (maar dan wel heen en terug!) en tellen tientallen soorten vogels. Vrijwel allemaal zijn ze bezig met het verzamelen van motten en elke soort heeft daar een eigen methode voor bedacht. Soms zijn soortgenoten ernstig jaloers op elkaar en wordt geprobeerd om een mot uit elkaars bek te trekken. Sommige lusten de hele mot, andere moeten niets van de vleugels hebben en voeren de meest acrobatische oefeningen uit om de prooi vleugelloos te maken. Hoogtepuntje in die show is het optreden van een Goudbrauwtapuittiran die de mot in zijn bek roteert en telkens na een paar rotaties in de lucht gooit. Op een gegeven moment heeft de mot de vorm van een kroket gekregen en glijdt moeiteloos naar binnen!

Na het ontbijt gaan we weer op stap met JuanCarlos (JC). Maar voordat we de lodge verlaten speelt zich een klein drama af. Een van de andere gidsen roept JC erbij, er is een vogeltje tegen een raam gevlogen. Het blijkt de Bruinkeelbladkrabber te zijn, een tamelijk zeldzaam vogeltje dat ook door JC tot nu toe alleen gehoord is maar nog nooit gezien. Het beestje is van de wereld, de oogjes door de stress gesloten, het ligt in de handpalm van onze gids. Het blijkt dat het beestje bezig is met de rui van de staartveren en waarschijnlijk niet goed heeft kunnen sturen. Hij wordt bij de manager in een kartonnen doos gelegd om op temperatuur te komen, een bakje met suikerwater van de kolibries binnen snavelbereik. Als we terugkomen van de wandeling vertoont hij al weer enige tekenen van leven en als JC de doos opent vliegt hij weg de bosjes in. Mooi, maar wel opletten met ramen de volgende keer want anders blijf je natuurlijk tamelijk zeldzaam!

Het wordt desalniettemin een prachtige wandeling, met opnieuw veel nieuwe soorten planten. En deze keer ook de nodige vogels: JC heeft op zijn telefoon duizenden vogelgeluiden geladen en die kan hij via bluetooth afspelen op een klein speakertje. Hoort hij ergens in de verte een vogel en kan ie hem niet spotten, dan wordt het betreffende geluid afgespeeld en met grote regelmaat vertoont de vogel zich dan na enige tijd. Op die manier zien we de Chapmans miervogel en opnieuw de Quetzal.

Om nog even terug te komen op die Brilbeer van gisteren. Hij blijkt niet alleen een slordige eter te zijn die de restanten van zijn maaltijd her en der in het rond gooit, vandaag ontdekken we dat hij zich op geen enkele manier schaamt en gewoon midden op het pad poept: bijna witte poep, de kleur van het merg van de palm die hij eet! JC denkt te weten dat de drol niet ouder is dan een klein uurtje. Als even later een enorm gekraak optreedt alsof er een zware tak door midden wordt gebroken, denkt hij dat de beer echt in de buurt is. We zien (natuurlijk) niets! Bij het diner ’s avonds zitten we naast twee Engelsen: of we nog iets leuks gezien hebben vandaag? Cockie vertelt het en een ander en vraagt hoe zij zijn gevaren. ‘We hebben de Brilbeer gezien op de F-trail’. Laat dat nou, godbetere, de trail zijn waar we gisteren die afgekloven palm gevonden hebben.

Vogelen bij Tony

Terug in de lodge krijgen we als lunch een heerlijke gegrilde forel op ons bord. En dan begint het bijzonder hard te regenen, zo hard dat we moeten afzien van de middagtrip. Het valt met bakken uit de hemel. Maar na een kleine drie kwartier is het opeens droog. Of we nog aan een wandeling kunnen beginnen, vraagt Cockie aan JC. Hij trekt er niet zo hard aan, maar even later is er een plan. Twee mensen worden met de auto weggebracht en we kunnen meerijden richting het dal. Ongeveer twee kilometer verderop heeft een Amerikaan (Tony) met zijn Duitse partner Barbara) (you are neighbours, weet Tony te melden) een project herbebossing gestart (zie: www.pachaquindi.com) en een onderdeel daarvan is een kolibrietuin. We komen aan en Tony pelt onmiddellijk een aantal bananen en legt ze op een lange plank op palen. Niet te geloven wat er gebeurt: van alle kanten komen vogels aangevlogen, met als eerste een Roodstuitarassari met jong. Het jong krijgt banaan gevoerd door de oudervogel. We kijken onze ogen uit, de camera’s maken overuren. Om een idee te geven hoe rijk het vogelleven hier is: we zijn nu twee dagen in Bellavista en hebben 13 verschillende soorten kolibries op de teller staan!

Zitten we bij het avondeten net aan de maissoep, worden we door JC naar buiten geroepen. Hij heeft enkele dagen geleden een tros bananen in de bomen gehangen om daarmee Olingo’s te  lokken. Nu zitten een mannetje en vrouwtje te smikkelen in de bomen wat verderop. Een bijzonder vrouwtje nog wel, want voorzien van een witte punt aan de staart.

Morgenvroeg om 6:30 gaan we verder. Als je een beetje van vogels kijken houdt, dan is deze lodge een absolute aanrader.

Morgen meer!