8 oktober 2019

Onrust in Coca

We hebben om 6:30 uur een ‘uitgekleed’ ontbijt, we moeten namelijk om 7 uur op weg naar het vliegveld. ‘Uitgekleed’ betekent: yoghurt, cereals, fruit, koffie, toast en jam. Geen eieren helaas, zegt de dienstdoende dame. Daar kan ik mee leven, ik heb in deze week Ecuador al meer eieren naar binnen gewerkt dan in Utrecht in een heel jaar!

Dan is het wachten op Raul, onze chauffeur voor de rit naar het vliegveld. Danny zien we zaterdag weer. Danny is een man van de klok, Raul ook, denken we. Maar om 5 over 7 is er geen Raul. We vragen de receptie te bellen met PureEcuador om te checken of er iets veranderd is. Het is nog even ingewikkeld voor beide kanten van de telefoon om mijn achternaam over de lippen te krijgen, het wordt een compleet nieuwe uitvoering die ik nog nooit gehoord heb. Pure zegt contact op te nemen met Raul en dan bellen ze terug. Even later bellen ze dat ze geen contact met Raul kunnen krijgen, ze blijven proberen en dan horen we het wel. Dat is niet helemaal naar onze zin en we melden de receptie dat we uiterlijk om 7:30 een taxi willen hebben. De dame in kwestie (sterk lijkend op Ushi van Wendy van Dijk) meldt dat hij misschien vastzit in het verkeer, er zijn weer overal blokkades. Iemand die nu in de keuken zou moeten werken is er ook nog niet door die oorzaak. Dan belt Pure, ze hebben Raul gesproken, hij zit vast en gaat het niet halen. Er kan een taxi besteld worden op kosten van Pure. En geen zorgen, zegt Ushi als ze ons formulier van Pure gezien heeft, jullie vliegtuig vertrekt om 11:00 uur en je hoeft voor een binnenlandse vlucht maar twee uur van te voren aanwezig te zijn. Allen jullie ophaaltijd is met de hand veranderd, de vertrektijd van het vliegtuig is hetzelfde gebleven, Vijf minuten laten is de taxi er, alle bagage in de kofferbalk en gaan met die banaan. Ai, de chauf heeft een stuurslot laten inbouwen en dat krijgt hij nu niet los! Draaien, prutsen, code meerdere malen invoeren en na een paar minuten pruttelt er iets. We kunnen!

Hij opent onmiddellijk Google Maps op zijn mobieltje om te kijken waar het verkeer vastzit. Het lijkt richting vliegveld mee te vallen. Onderweg zien we mensen met stokken richting Avenida Simon Bolivar lopen, de chauf geeft een extra dot gas; we zien nog wat brandplekken naast de snelweg naar het vliegveld, maar daar blijft het bij.

Op het vliegveld worden we onmiddellijk opgewacht door een dame van Napo; ze leidt ons snel langs de drukte naar de VIP-balie van maatschappij Tame. Daar moeten we nog wat kilo’s ompakken van de reiskoffer in de rugzak, krijgen we een sticker opgeplakt van Napo zodat we herkenbaar zijn voor de medewerker die in Coca op ons staat te wachten. Gate D1 zegt ze, daar moeten jullie zijn. Rustig maar, we hebben alle tijd, denk ik. Om 8:50 komen we in D1, vijf minuten later begint het boarden en 9:20 hangen we in de lucht. Niks 11:00 uur vertrekken; als ik dat om 7:00 uur geweten had, dan was mijn bloeddruk moeiteloos richting 200 gekropen!

De vlucht verloopt vlekkeloos. In Coca staat een medewerker van Napo de 10 nieuwe bezoekers op te wachten en na een ritje van een kleine tien minuten zijn we bij de pier waarvandaan we vertrekken. De pier ligt onder de grote brug van Coca, boven lopen grote groepen mensen, autobanden staan in brand, de ME komt van de andere kant de brug op, er wordt in de lucht geschoten, er wordt traangas afgevuurd. Ogen dicht, roept Delfi, onze gids van Napo. En met grote snelheid wordt de boot onder brug door gelaveerd, weg van de ellende van rellen.

Rode brulaap

En vanaf dat moment breekt het grote genieten aan, we varen over de Napo-rivier die zo’n kleine 900 kilometer verderop in Peru zal uitmonden in de Amazone. Na twee uur gaan we uit de boot en stappen we over in kano’s die gepeddeld worden. We varen over een kleine rivier, de Añangu die ook naamgever is van het Napo-resort. Het spektakel breekt los, we zitten met z’n tweeën in één kano, samen met gids Delfi en peddelaar Renee en we varen door het ongerepte regenwoud. We kijken onze ogen uit, we weten niet waar we moeten kijken, het is bizar wat zich allemaal aan ons voor komt stellen. Een kleine bloemlezing van alleen het dierlijk leven: Amazone-parasolvogel, Amazonetroepiaal, Waglers oropendula, Bigua-aalscholver, Hoatzin, Wolaap, Doodshoofdaapje, Kapucijnaap, Rode brulaap, Reuzenotter, Goudmanteltamarin en nog heel veel meer. Het peddeltochtje duurt twee uur! Als dit een voorbode is van wat er nog gaat komen, dan gaan we helemaal uit ons dak!

U gaat het horen!