Mindo | Cockie en Paul

Pululahua6 oktober 2019

Fruit en koekies!

Het is even behelpen bij het ontbijt in de Sisakuna Lodge in Mindo. Er zijn te weinig tafels en stoelen, twee groepen hebben alles in beslag genomen, voor ons blijven twee fauteuils over en een laag tafeltje. Geen houding om te eten! Als twee Duitsers de groep verlaten schuiven wij bij de rest aan. Ook voor hen is het programma op de schop, geen Otavalo en ze zijn zeer benieuwd of de Galapagos te bereiken zijn. Twee dagen geleden niet, weet de man te melden, ze hadden mensen gesproken die niet weg konden. Nou, naar de Galapagos gaan wij niet en de berichten zijn dat het vliegveld van Quito normaal functioneert.

Om 9 uur staat Danny klaar, bagage inladen, nog even winkeltje in Mindo aandoen voor wat fruit (en voor Cockie ook een rol koekies) en dan op weg naar Pululahua. Dat is een uitgedoofde vulkaan met een krater van 34 km² en dat hele gebeuren is een beschermd geo-botanisch reservaat. ‘Geo’ natuurlijk vanwege de achtergrond als vulkaan, botanisch omdat de vulkaanwanden een apart micro-klimaat scheppen, zowel op de bodem van de krater als langs de wanden. De uiterst vruchtbare bodem in de krater is in cultuur gebracht en er wonen mensen. We lopen een klein stukje naar beneden; voor een volledige tour naar de kratervloer (en weer terug) hebben we geen tijd en geen zin!

Door naar de volgende attractie, de evenaar, la mitad del mundo. Ze zijn er nogal wijs mee, die Ecuadorianen, met het gegeven dat ze naar de evenaar genoemd zijn, althans die indruk krijg je in het museum Intiñan dat op die evenaar ligt. Het is niet een museum in de gebruikelijke zin van grote zalen met exposities en uitleg. Het is een buitengebeuren. De belangrijkste activiteiten voltrekken zich op een dikke rode lijn die de evenaar aangeeft. Zonnewijzers, het samenspel van centripetale en centrifugale krachten bij het laten leeglopen van gootsteen, de verandering van de zwaartekracht als je je maar even van de evenaar af begeeft, grappig allemaal. Vooral die leeglopende gootsteen is leuk, nog geen twee meter ten noorden of ten zuiden van de evenaar of de blaadjes op het water in de gootsteen draaien de andere kant op. Cockie doet nog een verwoede poging om een ei op een spijker te laten balanceren (dat moet precies op de evenaar kunnen, als alleen maar de zwaartekracht op het eitje inwerkt) maar ze komt niet aanmerking voor het diploma ‘Eggmaster’.

Archeologische site Cochasqui

En verder weer, richting Cochasqui, het grootste Pre-Inca archeologische monument van Ecuador. Het complex bestaat uit een vijftiental afgeplatte piramides met een lange uitloper eraan en 21 grafheuvels. De piramides zijn nu allemaal bedekt met grond en grasland (we zitten weer ruim boven de 3000 meter) maar zijn allemaal opgebouwd uit grote keien van gemiddeld 160 kilo die met een speciale specie van modder, poep en nog wat aan elkaar gekit zijn. De bouwwerken moeten als bewijs dienen voor de hoog ontwikkelde cultuur van de Quitu-Cara bevolking. Onze rondleidster vertelt dat archeologen als theorie hebben dat Cochasqui een ceremonieel en astronomisch centrum was. Met de cirkels in het platte deel van piramides kon de zonnewende worden berekend en kon bepaald worden wanneer gewassen gezaaid konden worden. Vermoedelijk hebben de hogeren in hiërarchie gewoond op het platte deel van de piramides. Hoe het ook zij, het blijft indrukwekkend als je beseft dat zulke enorme constructies gemaakt zijn ver voor onze jaartelling.

En dan is het tijd om terug te gaan naar Quito. PureEcuador heeft een nieuw hotel gereserveerd in het noorden van de stad, hotels in het historische centrum zijn vanwege de situatie in de stad even niet aan de orde. Danny laat onderweg nog wat beelden zien die hij via whatsapp heeft binnen gekregen van bevriende gidsen. Opnieuw worden er blokkades opgeworpen, nu in het zuiden, richting Cotapaxi. Dat is de richting waar wij heen willen als we terugkomen uit het Amazonegebied. De situatie verandert van dag tot dag. Wij hebben geen lijfelijke last van de situatie in het land, maar ervaren wel de hinder van niet of moeilijk bereikbare plaatsen. Het is niet anders!

Danny brengt ons morgen naar een natuurgebied bij de Antisana vulkaan. Hij laat ons foto’s zien van zijn laatste bezoek (Danny is ook nog eens een verwoed natuurfotograaf), prachtig: condors, paramo en nog veel meer schoons. U hoort wel hoe het ons vergaat.

5 oktober 2019

Vuurmaskertangare

Vanmorgen om 6:30 doen we onze laatste vogelexcursie in Bellavista. We hebben bericht gehad van PureEcuador dat om 9:00 uur Danny met de auto zal voorrijden en dat we dan kunnen instappen. Maar eerst nog even vogelen.

In de afgelopen drie dagen hebben we ontzettend veel planten en biologische wetenswaardigheden leren kennen, voornamelijk door de intensieve begeleiding van JC. Maar we hebben ook druk gevogeld: 74 verschillende soorten hebben we gehoord en gezien. En de meeste daarvan staan op foto of video; het is ongelooflijk hoe rijk dit gebied nu al is, ongeveer 25 jaar na het begin van de herbebossing. Natuurlijk waren er ongerepte stukjes bos overgebleven, stukken die zo steil of onherbergzaam zijn dat de boeren er geen brood in zagen om ook die om te toveren in weilanden. En die ongerepte stukjes werken als voedingsbron voor de ‘nieuwe natuur’.

Om exact 9 uur is Danny er. Hij is uit Quito vertrokken en kon zo doorrijden naar Bellavista. Gisteren was het onmogelijk om de stad te verlaten, vertelt hij. De ‘indigenous people’ maken er een zooitje van, zegt de niet-indigenous. Vooral in het noorden, de provincie Imbabura is een no-go area. Hij heeft contact gehad met andere guide/drivers die onderweg zijn, maar auto’s worden tegengehouden, soms met stenen bekogeld. Hij laat een filmpje zien van mensen die de Pan American Highway blokkeren; tientallen mensen, mannen en vrouwen, slepen met een enorme boom die ze dwars over de weg willen leggen. Gisteren werd het historische centrum van Quito afgegrendeld van de buitenwereld, niemand kon er in of eruit. Toeristen konden het vliegveld niet bereiken en misten daardoor vluchten naar de Amazone, de Galapagos en naar huis. Bij ons laatste ontbijt in Bellavista schuiven vier nieuwe mensen aan, twee Nederlanders en twee Amerikanen. De Amerikanen zouden eigenlijk in het Amazonegebied moeten zijn, maar dat was onbereikbaar.

Het klinkt allemaal heftig, we kunnen niet controleren hoe heftig de werkelijkheid is. We zijn afhankelijk van wat Danny en PureEcuador zeggen. Het plan is om vandaag naar Mindo te reizen, een plek die wij bij het samenstellen van ons programma met opzet uit de weg zijn gegaan. Naast enkele fantastische ‘birdwatching’ faciliteiten is er vooral veel plaats voor ziplining, canyoning, tubing, rafting, en nog meer fraais dat in onze ogen vooral door jonge mensen uitgeoefend wordt. Wij hebben onze portie gehad bij de Gibbon Experience in Laos!

Maar we gaan er wat van maken, en dat is Danny ook van plan. Sippen heeft geen zin, niemand heeft deze situatie gewild. We rijden de onverharde oude weg naar Mindo, het eerste deel nog door herstellend nevelwoud, het tweede deel in de grotendeels ontboste toestand met her en der wat koeien en plantages van boomtomaten (tamarillos). Mooi om het enorme verschil in biotopen van zo dichtbij te zien.

Eenmaal in Mindo is de vraag wat we willen doen. Voor inchecken in het hotel is het nog te vroeg, vogelen heeft geen zin op deze tijd van de dag. Er is een vlindertuin, meldt Danny, en er is ook een wandeling naar watervallen. Dat heeft onze voorkeur, we weten ook zo gauw niets anders. Zo’n 1,5 km buiten MIndo is de Tarabita de Mindo, een 530 meter lange zipline over een dal waar een karretje aanhangt waar 6 personen in kunnen. Voor 5 dollar per persoon suizen we naar de overkant waar we aan een wandeling beginnen naar 7 watervallen. Het is een pittige wandeling door de soms heftige klimmetjes die erin zitten. De watervallen zelf zijn mooi maar niet zo indrukwekkend, de wandeling zelf is mooi. Bij de vijfde waterval moeten we over de rotsblokken heen naar de overkant. Ik heb geen stok (moet jij je stok mee, zei Cockie nog toen we bij de auto waren) want dat vind ik onhandig i.v.m. fotograferen. Ik balanceer op het eerste rotsblok, kijk moeilijk naar het tweede, krijg de stok aangereikt van Cockie die al aan de overkant is, en ja hoor, daar ga ik: schoenen onder water, billen in het water, telefoon onder water, papiergeld onder water en fototoestel dreigt onder water te raken. Met de cameratas tussen mijn tanden bereik de zeiknat de overkant. Hier moeten we ook weer terug, want het is geen rondwandeling. Soppend voltooi ik de tocht en terug bij het ziplinebakje begin ik weer een beetje op te drogen.

Proeverij van chocolades

Of we de lunch willen gebruiken in Mindo , vraagt Danny. Nou nee, doe mij eerst maar het hotel zodat ik me om kan kleden en weer een beetje warm kan worden. Voor de middag staat nog een excursie naar het chocoladefabriekje Yumbos. Heel interessant, alles wordt op bijzonder kleine schaal geproduceerd. Na het nuttigen van een kopje warme chocolademelk krijgen we uitleg over het productieproces en we sluiten af met een proeverij. Na het nuttigen van een stukje brownie kunnen we 10 verschillende chocolades proeven die hier gemaakt worden. Na het proeven van een soort moet je de mond klaar maken voor een volgende soort door een stukje ananas of banaan te eten. Bijzonder allemaal, en goed vullend.

We weten nog niet precies hoe de komende dagen ingevuld gaan worden. Terug in hotel horen we dat de noodtoestand in het land is uitgeroepen. Morgen proberen we Pululahua te bereiken, het programma onderdeel dat voor gisteren op de rol stond.

U hoort wel of ook wij onderdeel van de noodtoestand worden!