Tagarchief: Napo Wildlife Center

Situation is getting worse,

Posted on by
4

12 oktober 2019

So we advice you to go home! Dat is het bericht dat we om half twaalf ontvangen van het reisbureau Pure! Cristalclear, einde vakantie Ecuador.

Vaarwel Napo

Toch nog even iets over vandaag, dat geeft ook een impressie van wat er in het land gaande is. Om 8:30 vertrekken we in absolute rust in de peddelkano’s vanuit Napo Wildlife Center. Deze plek komt aardig overeen met het beeld dat ik heb van de hemel! En het maakt meteen een einde aan het misverstand dat je in de hemel alleen maar zoete rijst eet van gouden bordjes met gouden lepeltjes. Ze hebben er gewoon bijzonder lekker en gevarieerd eten!

Daarna met de speedboat richting Coca. Op de pier ontvangen we direct na aankomst het bericht van Pure zoals dat hierboven staat. We kunnen snel door de check-in en nemen plaats in de vertrekhal. Na een paar minuten worden we door een veiligheidsbeambte gemaand  in de hoek van de hal te gaan zitten, we zijn nu zichtbaar vanaf straat en dat is geen veilige situatie. Er lopen militairen over de landingsbaan.

De vlucht van Coca naar Quito verloopt vlekkeloos. In Quito is Danny niet aanwezig, wel is er de eigenaar van het hotel waar we ondergebracht worden. We willen nog even naar de KLM-desk op de derde etage voor informatie over het omboeken van de vlucht. De etages zijn afgesloten wegens veiligheidsrisico’s!

Kruip-door-sluip-door

Dan gaan we naar het hotel, normaal gesproken een ritje van 12 minuten over de grote weg. Die is echter geblokkeerd, dus we volgen allerlei sluiproutes. En op een van die sluiproutes worden we staande gehouden door een groep demonstranten, ‘no passeran’. Omdraaien en nieuwe sluiproutes zoeken, we rijden over keienwegen, onverharde wegen en moeten nog drie keer delen van barricades opruimen om er langs te kunnen. Na ruim drie kwartier komen we bij het hotel, een oase van rust!

No passeran!

We overleggen met AtuuTravel, we krijgen een telefoonnummer van de KLM-desk in Quito. We hebben precies 18 minuten voordat om 17:00 de desk sluit. We hangen twee minuten in de wacht en dan is er hulp. We kunnen morgen om 16:00 vanuit Quito met de KLM mee naar Amsterdam, als we althans het vliegveld bereiken. En dat voor ruim 630 dollar extra per persoon!

Roadblock, gelukkig nog niet brandend

Even later belt Pure, we kunnen in het Nederlands converseren, de eigenaar is Nederlands! Hij meldt dat er vanaf vanmiddag 3 uur een algemeen straatverbod is ingegaan geldend voor Quito, de valleien en het vliegveld, niemand mag zich op straat vertonen. Geen idee hoe lang dat verbod gaat duren, zegt hij, maar het is onverstandig om morgen heel vroeg naar het vliegveld te gaan. Vandaag heeft de KLM Quito namelijk links laten liggen en is er niet geland. Als dat morgen ook weer zo is, zitten we de hele dag op het vliegveld en is het nog maar de vraag of we dan in de middag weer terug kunnen naar het hotel. Overnachten op het vliegveld lijkt ons niks!

Pure neemt morgenochtend contact met ons op of het waarschijnlijk is dat KLM gaat landen op Quito en of het voor ons zinvol is om naar het vliegveld te gaan. Tja, we wachten af!

U gaat niet meer via dit blog horen hoe alles afloopt. Het blog loopt namelijk hier af, weliswaar op een totaal andere manier dan we gedacht hebben, maar de dagen dat we in Ecuador hebben gereisd waren prachtig (en onvergetelijk). Wie weet tot een volgende reis!

Likken ze wel of likken ze niet!

Posted on by
2

11 oktober 2019

Vogels zitten te wachten om te gaan likken

Het is een beetje mistig, maar in de loop van de dag trekt dat op en we eindigen in prachtig zonnig weer. Maar ik ben nu wel een beetje uitgewoond!

Om 5 uur wordt op de deur geklopt, we zijn weer erg vroeg want vandaag moet er ‘klei gelikt’ worden. Er zijn door het Añanguvolk in hun leefgebied zo’n honderdtal plekken gevonden waar parkieten en ara’s klei komen likken. Die klei bevat mineralen die de vogels met hun normale dagelijkse dieet niet binnen krijgen. Minstens één keer per week moeten ze dus ‘likken’. Als het regent slaan ze dagje over, als er predatoren in de buurt zijn hebben ze een probleem. Bij de eerste plek waar vandaag met de boot naar toe gaan zitten twee Wegbuizerds parmantig in een boom. Wat hoger op de helling hebben zich honderden papegaaien en parkieten verzameld, het is een kabaal van jewelste. Maar is geen vogel die het lef heeft om naar beneden te komen naar de likplaats. Voor de buizerds hoeven ze niet bang te zijn, want die kunnen een parkiet niet de baas. Kennelijk is nog iets anders aanwezig wat wij niet zien, mogelijk een slang. Hoe dan ook, we wachten geduldig tot er iets gaat gebeuren, maar na een uurtje vindt Delfin het welletjes. We gaan naar likplaats 2!

Beminde gelovigen bij likplaats 2

Dat is wandeling van ongeveer 20 minuten het oerwoud over een betonnen pad. De aanleg daarvan moet enorm veel moeite gekost hebben, dat doe je alleen als het naar iets heel bijzonders leidt. Nou, bijzonder is het wel, een beetje maf ook wel. De likplaats is ongeveer 50m2 (net zo groot als onze tuin thuis), in de tuin van de buren staat dan een soort tribune met banken waar de toeristen plaats kunnen nemen. Aan het eind van de likplaats, tegenover de tribune, is een kleine holte, een soort tabernakel. De beminde gelovigen zitten op parkieten te wachten! Na een uur beginnen dicht in de buurt ara’s te schreeuwen; zou het dan toch gaan gebeuren? Nou vergeet het maar, ongeveer tegelijkertijd begint het een beetje te miezeren. Geen klei likken vandaag!

We stappen weer in de boot en gaan op bezoek bij de Añangu gemeenschap zelf. Van de gemeenschap zijn alleen de vrouwen en kinderen aanwezig. We worden onthaald op zang en dans, en we moeten daar zelf ook aan deelnemen! We krijgen een rondleiding en uitleg over de opbouw van een traditioneel huis, we drinken thee van bladeren van een onbestemde boomsoort en niet gefermenteerd sap van de yuca (gefermenteerd is alleen voor feesten). We worden door een paar andere dames uitgenodigd om wat snacks van de bbq te eten, stukjes bakbanaan en de larven van de Rode palmkever. Die laatste zijn verrassend lekker! Dan door naar het winkeltje dat opgezet is door de vrouwen van de gemeenschap, we kopen wat spulletjes en dan weer de boot in op weg naar de zgn. welkomstplaats van Napo, direct gelegen aan de Naporivier en de kreek die peddelend afgelegd moet worden.

Traditioneel huis Añangu

Daar staat onze lunch al te wachten. Even bollebuiken en dan weer anderhalf uur peddelen naar de lodge. Daar lopen onze telefoons meteen vol met berichten van het thuisfront, de WiFi werkt prima. En we hebben overleg met de reisorganisatie over hoe verder. Het ziet er niet goed uit, de blokkades lijken niet af te nemen, integendeel. Morgen worden we in Coca opgehaald van het vliegveld door Danny. Als de programma onderdelen aan de kust ook niet door kunnen gaan, dan zit er misschien niets anders op dan naar huis gaan.

U hoort het wel.

Van de regen in de drup|

Posted on by
1

10 oktober 2019

Blauwgele ara’s

We zijn al om 4:30 wakker, terwijl we pas om 5:00 uur eruit hoeven. Allebei liggen we een beetje te malen hoe het na zaterdag moet, als we Napo verlaten hebben en volgens het programma weer op weg gaan naar Quito. De wegen in de Highlands zijn geblokkeerd, onze gids Delfin verlaat zaterdag ook Napo en gaat naar huis in de buurt van Banos. Hij heeft nog geen idee hoe hij daar moet komen en verwacht dat hij in Coca zal moeten blijven.

We overleggen met het thuisfront, met AtuuTravel, met de annuleringsverzekeringsmaatschappij en met elkaar. Er zijn allerlei opties, we hebben nog geen definitieve antwoorden en trouwens, we moeten nodig lekker aan de slag in Napo. Op het programma vandaag staan de zgn. clay licks, plekken waar vogels mineralen komen verzamelen om hun spijsvertering op orde te houden. Ze komen alleen naar die plekken als het droog is. Wij zitten om 5:15 aan het ontbijt en dan breekt een gigantische regen los! Drie uur later regent het nog, alle reden om het programma aan te passen.

Als het droog is, gaan we wandelen en dan in de middag met de kano het moeras verkennen. Dat is het plan, maar pas om half elf gaat de regen over in een lichte miezer. Wandelen zit er nog niet in, veel te glad, veel te veel modder. Eerst maar met de kano dan. Het is weer een mooie tocht waarbij twee Blauwgele ara’s de show stelen.

Kreekje is een vijver geworden

Na de lunch gaan we weer de kano in om bij een andere trail te komen. Alle activiteiten beginnen en eindigen hier met een kano. Er is geen weg, er is geen pad waarlangs je bij de lodge kunt komen. De vogels zijn aan hun siësta bezig, er valt weinig te spotten. Dan stappen we maar over op andere beestjes. De zon begint weer een beetje door te komen en dat hebben de koudbloedigen onder de Amazonebewoners ook door; ze liggen lekker op bladeren te zonnen. En we zien weer veel verbazingwekkend gebouwde insecten. Kennelijk heeft de vorm van al die beestjes overlevingswaarde, maar bizar blijft het wel. En dan stopt de wandeling plotseling. Daar waar eerst een klein kreekje was heeft de regen van vandaag een vijver gecreëerd waar we niet meer doorheen kunnen.

Terug dan maar. Dat levert nog een prachtige ontmoeting op met doodshoofdaapjes. Een van de kleintjes vangt een groot, op een blad lijkend, insect en gaat dat voor onze neus lekker zitten oppeuzelen. Alleen de vleugels lust ie niet, die worden in het water gedropt.

Als we terug bij de lodge zijn vragen we Delfin of hij vanavond met ons in het donker nog eens op zoek wil gaan naar bizarre schepselen van de nacht. Geen probleem, om 18:30 staat hij klaar. En de bizarre schepselen van de nacht ook, we zien o.a. een Paka (dat is meteen ook de huiskamervraag!).

Morgen gaan we een nieuwe poging doen om de clay licks te bereiken. U gaat het horen.

In en boven de jungle!

Posted on by
4

9 oktober 2019

Napo ecolodge

Om 6:00 uur is er het ‘wake-up’ klopje op de deur. Douchen, ontbijten, spullen pakken voor de wandeling en om 6:50 zitten we in de kano. Ruim vier uur later zijn we terug, fantastisch!

Het is prachtig zonnig, maar zo gauw je onder het dichte bladerdak van de jungle komt, wordt het licht minder. Niet dat het donker is, maar om te fotograferen moet je toch naar 1600 ISO. En dat fotograferen en filmen kunnen we niet laten. Tientallen soorten passeren weer de revue, van paddenstoel tot Reuzenotter, van sporen van Jaguar en

Gekraagde baardkoekoek

Pekari’s tot de Gekraagde baardkoekoek. Twee hoogtepuntjes:

  1. Een territoriale confrontatie tussen Wolapen en Slingerapen. Al enige tijd horen we tijdens de wandeling op wat grotere afstand een behoorlijk kabaal. We duiken van het officiële pad af en struinen nu door de echte (natte) wildernis. Boven ons zit een grote groep Slingerapen die niets van ons moet hebben. Af en toe hangen ze stil aan hun staart naar beneden en kijken ons indringend aan. Dat helpt niet echt, we blijven observeren. Dan wordt de intimidatie wat grover, grote takken worden afgebroken en naar beneden gegooid en landen met veel kabaal op de oerwoudvloer. We geven geen krimp! Nou, denken de slingeraars, dan gaan we maar verder waar we mee bezig waren. En ze slingeren zich met de grote groep door de boomtoppen richting de wolapen. Die hebben al met luid geschreeuw duidelijk gemaakt dat ze niet op die rare slingeraars zitten te wachten. De groep wolapen is duidelijk kleiner in aantal, maar ze kunnen behoorlijk hard tekeer gaan. Recht voor onze neus, hoog in de boom, komen ze elkaar tegen. Je weet niet wat je hoort! Schreeuwen, rennen, omhoog en omlaag, wie van ons is hier de baas? Dat wordt snel duidelijk, onder het schreeuwen van nog wat scheldwoorden trekken de slingeraars zich terug. De wolapen zijn weliswaar in ondertal, maar groter en fysiek sterker. Prachtig om dit te zien, alsof je in een BBC-documentaire zit!
  2. Welkomsceremonieel van Reuzenotters. Het laatste stuk van de wandeling gaan we weer in de kano. Als we bijna bij de lodge zijn horen we hetzelfde gesnuif en geplons als gisteren. Een familie van 6 of 7 otters heet ons welkom terug. Af en toe komen ze met enkelen tegelijk met de kop boven water, hun scherpe tanden duidelijk zichtbaar. Een geweldige display, met op de achtergrond nog een groepje schildpadden.

Het heeft heel even geregend

Om 16:00 begint de tweede excursie van de dag. We bezoeken het ‘vogelplatform’, een constructie van 36 meter hoog, verankerd aan een Kapokboom die nog en paar meter hoger is. We zijn nog niet boven of we worden begroet door een Roodkraagvruchtenkraai. Delfin is op deze tocht gewapend met een verrekijker en een telescoop. Hij speurt de boomtoppen af en richt dan de telescoop; we zien prachtige vogels. OK, een paar dan: Grote geelkopgier, Dubbelbandarassari, Blauwgele ara’s, Groene oropendola en nog veel meer. We blijven tot en met de zonsondergang en gaan dan weer terug naar de junglevloer. Hoe meer trappen we naar beneden lopen, hoe donkerder het wordt. Beneden gaan de zaklampen en hoofdlampen aan en op die manier speuren op de terugweg naar nachtelijk dierlijk leven. Fantastische beesten zien we, speciaal voor Anne voeg ik enkele creepy animals toe aan de fotogalerij!

Morgen gaan we de hele dag op stap. U hoort wel of het wat wordt.

Van onrust naar zalige rust!

Posted on by
4

8 oktober 2019

Onrust in Coca

We hebben om 6:30 uur een ‘uitgekleed’ ontbijt, we moeten namelijk om 7 uur op weg naar het vliegveld. ‘Uitgekleed’ betekent: yoghurt, cereals, fruit, koffie, toast en jam. Geen eieren helaas, zegt de dienstdoende dame. Daar kan ik mee leven, ik heb in deze week Ecuador al meer eieren naar binnen gewerkt dan in Utrecht in een heel jaar!

Dan is het wachten op Raul, onze chauffeur voor de rit naar het vliegveld. Danny zien we zaterdag weer. Danny is een man van de klok, Raul ook, denken we. Maar om 5 over 7 is er geen Raul. We vragen de receptie te bellen met PureEcuador om te checken of er iets veranderd is. Het is nog even ingewikkeld voor beide kanten van de telefoon om mijn achternaam over de lippen te krijgen, het wordt een compleet nieuwe uitvoering die ik nog nooit gehoord heb. Pure zegt contact op te nemen met Raul en dan bellen ze terug. Even later bellen ze dat ze geen contact met Raul kunnen krijgen, ze blijven proberen en dan horen we het wel. Dat is niet helemaal naar onze zin en we melden de receptie dat we uiterlijk om 7:30 een taxi willen hebben. De dame in kwestie (sterk lijkend op Ushi van Wendy van Dijk) meldt dat hij misschien vastzit in het verkeer, er zijn weer overal blokkades. Iemand die nu in de keuken zou moeten werken is er ook nog niet door die oorzaak. Dan belt Pure, ze hebben Raul gesproken, hij zit vast en gaat het niet halen. Er kan een taxi besteld worden op kosten van Pure. En geen zorgen, zegt Ushi als ze ons formulier van Pure gezien heeft, jullie vliegtuig vertrekt om 11:00 uur en je hoeft voor een binnenlandse vlucht maar twee uur van te voren aanwezig te zijn. Allen jullie ophaaltijd is met de hand veranderd, de vertrektijd van het vliegtuig is hetzelfde gebleven, Vijf minuten laten is de taxi er, alle bagage in de kofferbalk en gaan met die banaan. Ai, de chauf heeft een stuurslot laten inbouwen en dat krijgt hij nu niet los! Draaien, prutsen, code meerdere malen invoeren en na een paar minuten pruttelt er iets. We kunnen!

Hij opent onmiddellijk Google Maps op zijn mobieltje om te kijken waar het verkeer vastzit. Het lijkt richting vliegveld mee te vallen. Onderweg zien we mensen met stokken richting Avenida Simon Bolivar lopen, de chauf geeft een extra dot gas; we zien nog wat brandplekken naast de snelweg naar het vliegveld, maar daar blijft het bij.

Op het vliegveld worden we onmiddellijk opgewacht door een dame van Napo; ze leidt ons snel langs de drukte naar de VIP-balie van maatschappij Tame. Daar moeten we nog wat kilo’s ompakken van de reiskoffer in de rugzak, krijgen we een sticker opgeplakt van Napo zodat we herkenbaar zijn voor de medewerker die in Coca op ons staat te wachten. Gate D1 zegt ze, daar moeten jullie zijn. Rustig maar, we hebben alle tijd, denk ik. Om 8:50 komen we in D1, vijf minuten later begint het boarden en 9:20 hangen we in de lucht. Niks 11:00 uur vertrekken; als ik dat om 7:00 uur geweten had, dan was mijn bloeddruk moeiteloos richting 200 gekropen!

De vlucht verloopt vlekkeloos. In Coca staat een medewerker van Napo de 10 nieuwe bezoekers op te wachten en na een ritje van een kleine tien minuten zijn we bij de pier waarvandaan we vertrekken. De pier ligt onder de grote brug van Coca, boven lopen grote groepen mensen, autobanden staan in brand, de ME komt van de andere kant de brug op, er wordt in de lucht geschoten, er wordt traangas afgevuurd. Ogen dicht, roept Delfi, onze gids van Napo. En met grote snelheid wordt de boot onder brug door gelaveerd, weg van de ellende van rellen.

Rode brulaap

En vanaf dat moment breekt het grote genieten aan, we varen over de Napo-rivier die zo’n kleine 900 kilometer verderop in Peru zal uitmonden in de Amazone. Na twee uur gaan we uit de boot en stappen we over in kano’s die gepeddeld worden. We varen over een kleine rivier, de Añangu die ook naamgever is van het Napo-resort. Het spektakel breekt los, we zitten met z’n tweeën in één kano, samen met gids Delfi en peddelaar Renee en we varen door het ongerepte regenwoud. We kijken onze ogen uit, we weten niet waar we moeten kijken, het is bizar wat zich allemaal aan ons voor komt stellen. Een kleine bloemlezing van alleen het dierlijk leven: Amazone-parasolvogel, Amazonetroepiaal, Waglers oropendula, Bigua-aalscholver, Hoatzin, Wolaap, Doodshoofdaapje, Kapucijnaap, Rode brulaap, Reuzenotter, Goudmanteltamarin en nog heel veel meer. Het peddeltochtje duurt twee uur! Als dit een voorbode is van wat er nog gaat komen, dan gaan we helemaal uit ons dak!

U gaat het horen!