5 oktober 2019

Vuurmaskertangare

Vanmorgen om 6:30 doen we onze laatste vogelexcursie in Bellavista. We hebben bericht gehad van PureEcuador dat om 9:00 uur Danny met de auto zal voorrijden en dat we dan kunnen instappen. Maar eerst nog even vogelen.

In de afgelopen drie dagen hebben we ontzettend veel planten en biologische wetenswaardigheden leren kennen, voornamelijk door de intensieve begeleiding van JC. Maar we hebben ook druk gevogeld: 74 verschillende soorten hebben we gehoord en gezien. En de meeste daarvan staan op foto of video; het is ongelooflijk hoe rijk dit gebied nu al is, ongeveer 25 jaar na het begin van de herbebossing. Natuurlijk waren er ongerepte stukjes bos overgebleven, stukken die zo steil of onherbergzaam zijn dat de boeren er geen brood in zagen om ook die om te toveren in weilanden. En die ongerepte stukjes werken als voedingsbron voor de ‘nieuwe natuur’.

Om exact 9 uur is Danny er. Hij is uit Quito vertrokken en kon zo doorrijden naar Bellavista. Gisteren was het onmogelijk om de stad te verlaten, vertelt hij. De ‘indigenous people’ maken er een zooitje van, zegt de niet-indigenous. Vooral in het noorden, de provincie Imbabura is een no-go area. Hij heeft contact gehad met andere guide/drivers die onderweg zijn, maar auto’s worden tegengehouden, soms met stenen bekogeld. Hij laat een filmpje zien van mensen die de Pan American Highway blokkeren; tientallen mensen, mannen en vrouwen, slepen met een enorme boom die ze dwars over de weg willen leggen. Gisteren werd het historische centrum van Quito afgegrendeld van de buitenwereld, niemand kon er in of eruit. Toeristen konden het vliegveld niet bereiken en misten daardoor vluchten naar de Amazone, de Galapagos en naar huis. Bij ons laatste ontbijt in Bellavista schuiven vier nieuwe mensen aan, twee Nederlanders en twee Amerikanen. De Amerikanen zouden eigenlijk in het Amazonegebied moeten zijn, maar dat was onbereikbaar.

Het klinkt allemaal heftig, we kunnen niet controleren hoe heftig de werkelijkheid is. We zijn afhankelijk van wat Danny en PureEcuador zeggen. Het plan is om vandaag naar Mindo te reizen, een plek die wij bij het samenstellen van ons programma met opzet uit de weg zijn gegaan. Naast enkele fantastische ‘birdwatching’ faciliteiten is er vooral veel plaats voor ziplining, canyoning, tubing, rafting, en nog meer fraais dat in onze ogen vooral door jonge mensen uitgeoefend wordt. Wij hebben onze portie gehad bij de Gibbon Experience in Laos!

Maar we gaan er wat van maken, en dat is Danny ook van plan. Sippen heeft geen zin, niemand heeft deze situatie gewild. We rijden de onverharde oude weg naar Mindo, het eerste deel nog door herstellend nevelwoud, het tweede deel in de grotendeels ontboste toestand met her en der wat koeien en plantages van boomtomaten (tamarillos). Mooi om het enorme verschil in biotopen van zo dichtbij te zien.

Eenmaal in Mindo is de vraag wat we willen doen. Voor inchecken in het hotel is het nog te vroeg, vogelen heeft geen zin op deze tijd van de dag. Er is een vlindertuin, meldt Danny, en er is ook een wandeling naar watervallen. Dat heeft onze voorkeur, we weten ook zo gauw niets anders. Zo’n 1,5 km buiten MIndo is de Tarabita de Mindo, een 530 meter lange zipline over een dal waar een karretje aanhangt waar 6 personen in kunnen. Voor 5 dollar per persoon suizen we naar de overkant waar we aan een wandeling beginnen naar 7 watervallen. Het is een pittige wandeling door de soms heftige klimmetjes die erin zitten. De watervallen zelf zijn mooi maar niet zo indrukwekkend, de wandeling zelf is mooi. Bij de vijfde waterval moeten we over de rotsblokken heen naar de overkant. Ik heb geen stok (moet jij je stok mee, zei Cockie nog toen we bij de auto waren) want dat vind ik onhandig i.v.m. fotograferen. Ik balanceer op het eerste rotsblok, kijk moeilijk naar het tweede, krijg de stok aangereikt van Cockie die al aan de overkant is, en ja hoor, daar ga ik: schoenen onder water, billen in het water, telefoon onder water, papiergeld onder water en fototoestel dreigt onder water te raken. Met de cameratas  tussen mijn tanden bereik de zeiknat de overkant. Hier moeten we ook weer terug, want het is geen rondwandeling. Soppend voltooi ik de tocht en terug bij het ziplinebakje begin ik weer een beetje op te drogen.

Proeverij van chocolades

Of we de lunch willen gebruiken in Mindo , vraagt Danny. Nou nee, doe mij eerst maar het hotel zodat ik me om kan kleden en weer een beetje warm kan worden. Voor de middag staat nog een excursie naar het chocoladefabriekje Yumbos. Heel interessant, alles wordt op bijzonder kleine schaal geproduceerd. Na het nuttigen van een kopje warme chocolademelk krijgen we uitleg over het productieproces en we sluiten af met een proeverij. Na het nuttigen van een stukje brownie kunnen we 10 verschillende chocolades proeven die hier gemaakt worden. Na het proeven van een soort moet je de mond klaar maken voor een volgende soort door een stukje ananas of banaan te eten. Bijzonder allemaal, en goed vullend.

We weten nog niet precies hoe de komende dagen ingevuld gaan worden. Terug in hotel horen we dat de noodtoestand in het land is uitgeroepen. Morgen proberen we Pululahua te bereiken, het programma onderdeel dat voor gisteren op de rol stond.

U hoort wel of ook wij onderdeel van de noodtoestand worden!